ขณะที่พูด ชายชราชุดดำก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลดปล่อยพลังอันน่ากลัวออกมา
"เสี่ยวเฟย ระวัง!"
หญิงงามวัยกลางคนตกใจสุดขีด อุ้มเสี่ยวเฟยขึ้นทันที
วินาทีถัดมา
ปัง!
หญิงงามวัยกลางคนถูกพลังของชายชราชุดดำสะเทือนกระเด็น ปลิวไปไกลกว่าสิบเมตรจึงร่วงหล่นลงพื้น เลือดพุ่งออกจากปากไม่หยุด
"พอเถอะ ไม่จำเป็นต้องใช้กำลัง"
ชายที่ถูกเรียกว่าผางซิงยวี่เอ่ยขึ้นเบา ๆ
"ฮึ่ม!
หากไม่ใช่เพราะคุณชายรองเมตตา ข้าก็คงตบแม่แพศยาที่ไม่รักษาตัวให้ตายคามือไปนานแล้ว!"
ชายชราชุดดำใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย แววตาฉายแววสังหาร
"เหมียวจื่อฉง นานมากแล้วที่ไม่เห็นหน้า"
ผางซิงยวี่มองไปทางหญิงงามวัยกลางคน เอ่ยเรียบ ๆ
"แม่ แม่เป็นอย่างไรบ้าง!
ทำไมถึงตีแม่ของข้า!"
เสี่ยวเฟยตกใจสุดขีด จ้องชายชราชุดดำด้วยสายตาโกรธเคือง
"เสี่ยวเฟย แม่ไม่เป็นไร"
เหมียวจื่อฉงลุกขึ้นยืน เช็ดคราบเลือดที่มุมปาก
"เจ้าต้องการอะไรกันแน่!"
สายตาของเหมียวจื่อฉงจับจ้องผางซิงยวี่ ถามขึ้น
"เหมียวจื่อฉง เจ้าถามข้าว่าต้องการอะไร?
เมื่อปีก่อนเพราะเจ้าวิ่งออกไปนอกบ้านไปหาผู้ชายอื่น ทำให้ชื่อเสียงของข้าเสื่อมเสีย ตอนนี้เจ้ายังมีหน้าไปถามอีกหรือ?
หากปีนั้นเจ้ายอมอยู่กับข้า เข้าสู่ตระกูลผาง กลายเป็นสะใภ้ของตระกูลผาง ก็จะรุ่งเรืองไร้ที่ติ ทั่วทั้งทะเลดาวเทียนหลัวไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องเจ้า ทั้งชีวิตมีแต่ความมั่งคั่งและเกียรติยศอันหาที่สุดมิได้
เพราะการเลือกที่ผิดของเจ้า ตอนนี้จึงต้องกลายเป็นนักโทษ ใช้ชีวิตอยู่ในคุกมืดมนที่ไร้ซึ่งแสงตะวันนี้ชั่วนิรันดร์
ตอนนี้ เจ้าเสียใจแล้วหรือยัง?"
สายตาของผางซิงยวี่จับจ้องเหมียวจื่อฉง เอ่ยเย็นชา
"ข้าไม่เคยเสียใจ
หากเวลาย้อนกลับไปได้ ข้าย่อมเลือกแบบเดิม!"
เหมียวจื่อฉงสบสายตาผางซิงยวี่ ทีละคำทีละประโยคกล่าวอย่างมั่นคง
"ผางซิงยวี่ ปีนั้นข้าไม่เคยยินยอมในการหมั้นหมายกับเจ้าแม้แต่น้อย เป็นตระกูลผางของเจ้าที่รังแกคนอ่อนแอ กดดันตระกูลเหมียวของพวกเรา ถึงขนาดไม่สนใจที่ข้าข่มขู่จะฆ่าตัวตาย ยังดึงดันจะหมั้นหมายกับข้า