เมื่อครู่เนื่องจากพายุคลั่งเหล่านี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ผู้บำเพ็ญดาบทั้งหลายรวมถึงมหาเทพขั้นที่ 7 สามคนแห่งฝ่ายผู้พิทักษ์จึงต่างมัวแต่หนีตายสุดชีวิต ไม่มีใครทันสังเกตเห็นเย่อวิ๋นเฟย
กระทั่งเวลานี้พวกเขาถึงได้มองเห็นว่าเย่อวิ๋นเฟยตกอยู่ท่ามกลางขอบเขตของพายุป่า แต่ทว่าดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย
"เขาวางมหาอาคมเอาไว้มากมาย อาศัยมหาอาคมเหล่านั้นต่อกรกับพายุป่า
ระดับมหาอาคมของเด็กนั่นช่างเหลือเชื่อจริง ๆ ไม่ต่างจากที่เล่าขานกันมา กลับเก่งกาจเช่นนี้!"
มีคนมองเห็นม่านแสงมหาอาคมเบื้องหลังที่ระยิบระยับโอฬารรอบกายเย่อวิ๋นเฟยเป็นระลอก ๆ จึงพูดขึ้นอย่างไม่ยอมรับ
"มหาอาคมที่เขาวางไว้เกิดรอยร้าวขึ้นเป็นระลอกแล้ว คงต้านทานต่อไปได้ไม่นาน"
ตาวฉางคงหันไปมองย้อนหลังหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยพร้อมยิ้มเยาะ
"ดูท่าสัตว์น้อยตระกูลเย่คนนั้นคงต้องจมดับท่ามกลางพายุคลั่งเหล่านั้นแล้ว นับว่าได้เปรียบเขาเหลือเกิน ทั้งที่ตั้งใจจะลงมือสับเขาเป็นชิ้น ๆ ด้วยตัวเอง!"
มหาเทพขั้นที่ 7 หนึ่งในฝ่ายผู้พิทักษ์จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยที่อยู่ท่ามกลางพายุกระหน่ำด้วยสายตาเมามันในความทุกข์ของผู้อื่น
"วางใจเถิด พายุป่าเหล่านี้ย่อมทำให้เขาทั้งร่างและวิญญาณสลายเป็นผงธุลี
เขากล้าเป็นปฏิปักษ์กับฝ่ายผู้พิทักษ์พวกเรา ทำให้ฝ่ายเราสูญเสียมหาศาลเช่นนี้ นี่คือบทส่งท้ายที่เขาสมควรได้รับ"
มหาเทพขั้นที่ 7 อีกหนึ่งคนแห่งฝ่ายผู้พิทักษ์กล่าวขึ้นเย็นชา
ฮึ่มฮือฮือ……
เวลานี้พายุป่าคลั่งและพายุหมุนอีกนับสิบสายยังคงวิ่งไล่ตามผู้บำเพ็ญดาบทั้งหลายและมหาเทพขั้นที่ 7 สามคนแห่งฝ่ายผู้พิทักษ์อย่างรวดเร็ว
ฟ้าดินแถบนี้ถูกพายุป่าสยองกลืนกินสิ้นเชิง เมื่อกวาดสายตามองไปรอบด้านเหล่าแต่เสียงคำรามของพายุป่าสยองสะพรึง สรรพสิ่งทั้งปวงต่างสั่นสะท้านเย็นเยียบท่ามกลางพายุ
ผู้บำเพ็ญดาบทั้งหลายและมหาเทพขั้นที่ 7 แห่งฝ่ายผู้พิทักษ์รับรู้ถึงความน่าพรึงของพายุคลั่งเบื้องหลัง ต่างไม่กล้าหยุดพักแม้แต่ครู่เดียว ทุกคนเททุกสิทธิทุกฤทธิ์ออกมา พยายามวิ่งหนีไปยังที่ไกลโพ้นอย่างสุดชีวิต
"เกิดอะไรขึ้น?