"เทียนเผิง ข้าจะไปหาเสี่ยวเฟย"
เหมียวจื่อฉงหันกลับมามองเย่เทียนเผิง
นางเป็นห่วงลูกสาว อยากไปอยู่ข้างกายเสี่ยวเฟยให้เร็วที่สุด
"จื่อฉง เป็นข้าที่ไร้ประโยชน์ ไม่สามารถปกป้องเจ้าทั้งแม่ลูกได้
เจ้าวางใจเถอะ ข้ากับเฟยเอ๋อร์จะไม่มีอะไร"
เย่เทียนเผิงเข้าใจดี ไม่ว่าพูดอะไรก็ไม่อาจหยุดยั้งเหมียวจื่อฉงจากการไปจูเชวี่ยโลกได้ ใจดั่งมีดบาด เอ่ยพร้อมพยักหน้า
"เฟยเอ๋อร์ ดูแลบิดาของเจ้าด้วย"
สายตาเหมียวจื่อฉงจ้องมองเย่อวิ๋นเฟย
"ท่านแม่วางใจ ข้าจะดูแลท่านพ่อเอง"
เย่อวิ๋นเฟยกดความเจ็บปวดพยักหน้ารับ
เย่อวิ๋นเฟยเข้าใจดี มารดาเพื่อช่วยเสี่ยวเฟย ต้องไปจูเชวี่ยโลกให้ได้ ส่วนตนตอนนี้เป็นเพียงร่างแยก ต่อให้ตามไปด้วยก็ช่วยอะไรไม่ได้
เพราะร่างแยกนี้เมื่อออกจากแดนชางหวงแล้ว จะไม่สามารถอาศัยพลังต้นกำเนิดแห่งชางหวงได้ ต่อให้สู้กับบุรุษทั้งห้าตรงหน้าก็ยังสู้ไม่ได้ ดังนั้นต่อให้ไปจูเชวี่ยโลกก็ไร้ประโยชน์
"ที่แท้เจ้าหนูคนนี้คือลูกของคุณหนูเหมียวจื่อฉงนี่เอง!"
บุรุษทั้งห้าตกใจยิ่งนัก
"พวกเจ้ากลับไปบอกราชาจูเชวี่ยและลูกชายคนโต คนรองของเขาด้วย หากมารดากับน้องสาวของข้าเป็นอะไรไป สักวันข้าจะบุกขึ้นจูเชวี่ยโลกด้วยตัวเอง เหยียบย่ำตระกูลเหมียวของพวกเจ้าให้แหลกสลาย!"
เย่อวิ๋นเฟยหันกลับมา สายตาเย็นเยียบจ้องบุรุษทั้งห้า กล่าวทีละคำทีละคำ
"เจ้าหนู เจ้ารนหาที่ตาย!"
บุรุษทั้งห้าโกรธแค้นเป็นฟืนเป็นไฟ
ชื่อเสียงของเผ่าเหมียวแห่งแดนจูเชวี่ยเลื่องลือไปทั่วสามพันโลกใหญ่เล็ก ต่อให้เป็นสำนักโบราณใหญ่โตในห้วงมืดมิดแห่งความโกลาหลยังไม่กล้าหาเรื่องตามอำเภอใจ บัดนี้กลับมีเจ้าหนูรุ่นหลังกล้าข่มขู่จะเหยียบย่ำเผ่าเหมียวให้แหลกสลาย!