ซู่...
เย่อวิ๋นเฟยก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง ฝ่ามือมีดาบขาวยาวปรากฏขึ้น ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นดาบยักษ์ในพริบตา ฟันออกไปข้างหน้า
“วิชาดาบที่แฝงไว้ซึ่งกาลเวลา!”
ชายทั้งห้าตกใจสุดขีด พวกเขาพบว่าในอาณาบริเวณที่ตนเองอยู่ เวลาเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ร่างแยกของเย่อวิ๋นเฟยผู้นี้ เมื่อใช้ดาบเวลาสามารถยืมพลังงานเวลาแห่งแดนชางหวงมาใช้ได้ ดังนั้นอานุภาพจึงมหาศาลยิ่งนัก!
นี่จึงเป็นเหตุผลที่เย่อวิ๋นเฟยวางใจ ทิ้งร่างแยกไว้หลายร่างในแดนชางหวงเพื่อปกป้องคนที่เขารักที่สุด
“หลบเร็ว!”
ชายทั้งห้ามองดาบยักษ์สีขาวแห่งเวลากลิ้งกราดฟันเข้ามา ตกใจจนหน้าซีด ต่างคนต่างระเบิดพลังสุดตัว ราวกับภูเขาไฟห้าลูก ท้ายที่สุดก็ถอยหนีออกไปได้ไกลพอสมควร
ต้องยอมรับว่าพลังของคนทั้งห้านี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก ถึงกับสามารถหลบเลี่ยงได้ภายใต้สถานการณ์ที่เวลาถูกผนึกไว้
“คิดไม่ถึงเลยว่าในโลกชั้นต่ำที่ล้าหลังและห่างไกลเช่นนี้ จะมีวิชาการต่อสู้แห่งเวลาที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้อยู่!
เจ้าหนุ่ม เจ้ามีที่มาอย่างไรกันแน่?”
ชายคนหนึ่งจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยสายตาระแวง แล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ
เพราะเย่อวิ๋นเฟยใช้เคล็ดวิชาลึกลับชั้นสูงปกปิดกลิ่นอายของตัวเองอย่างมิดชิด ชายทั้งห้าจึงมองไม่ออกว่าเย่อวิ๋นเฟยที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงร่างแยก
ชายทั้งห้าที่อยู่ตรงหน้าแม้จะมีพลังแข็งแกร่ง แต่ยังห่างชั้นกับเจ้าแห่งวังเทียนเสินไปมากนัก