“หากภัยพิบัติมาเยือนอีกครั้ง สามพันโลกใหญ่เล็กของเรา จะยังมีผู้ที่พร้อมรบหรือไม่?”
ชายชรามิได้มองไปยังผู้คนแห่งเทวราชวังและสำนักกระบี่ราชัน แต่พึมพำกับตัวเอง ถ้อยคำแฝงไว้ซึ่งความผิดหวัง
จอมเทวราชวังและปรมาจารย์กึ่งจักรพรรดิแห่งสำนักกระบี่ราชันได้ยินคำพึมพำของชายชรา สีหน้าเปลี่ยนไป แต่มิได้คิดจะลงมือช่วย
พวกเขาต่างเคยอ่านบันทึกโบราณเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตแห่งเผ่าพันธุ์มืดเหล่านี้ รู้ดีว่าที่มาของพวกมันน่ากลัวเพียงใด ยากที่จะหาเรื่อง
“หากสามพันโลกใหญ่เล็กของเราไร้ซึ่งผู้ที่พร้อมรบ เช่นนั้นเมื่อภัยพิบัติรอบใหม่มาเยือน สามพันโลกเล็กของเราจะยังคงอยู่ได้หรือไม่?”
“โลกใบนี้ที่เราทุ่มเทปกป้องมานานหลายปี จะยังคงดำรงสืบไปได้อีกหรือ?”
“ช่างเถิด ข้าทำเต็มกำลังความสามารถแล้ว สมควรแล้วที่ไร้ซึ่งความรู้สึกผิด”
ชายชราผู้นั้นเริ่มท้อแท้ใจ สาเหตุหลักคือท่าทีของสองมหาอำนาจอย่างเทวราชวังและสำนักกระบี่ราชันทำให้เขาผิดหวัง
“จงฆ่า!”
ชายชราถือทวนยาวพุ่งเข้าใส่เหล่าสิ่งมีชีวิตสีดำกลุ่มนั้น
“ฮ่าฮ่าๆ...
เฒ่าแก่ เมื่อเป็นเช่นนี้ต่อไป เจ้าจะต้องหมดแรงตายในที่สุด!”
สิ่งมีชีวิตสีดำตนหนึ่งหัวเราะเย้ยหยัน
“ไอ้แก่ ใครจะคิดเล่าว่า หลังจากกาลเวลาอันยาวนานผ่านพ้น พลังของเจ้าถดถอยลงถึงเพียงนี้ ไม่อาจเทียบกับในอดีตได้เลยแม้แต่น้อย
ทุกคนจงบุกไปด้วยกัน ฆ่าไอ้แก่ผู้นี้ให้ตาย แล้วพวกเราจะแหกวงล้อมออกไปได้!”
สิ่งมีชีวิตสีดำจำนวนมากพากกันกรูเข้าไป กระหน่ำโจมตีชายชราอย่างบ้าคลั่ง
“เรารีบทำลายผนึกใหญ่ต่อไป ทำลายหนึ่งผนึกได้ พวกเราก็จะแหกวงล้อมออกไปได้!”