“พลังของคุนเผิงก็พุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง!”
เย่อวิ๋นเฟยสำรวจคุนเผิงที่ยืนอยู่ข้างกายแล้วรู้สึกพอใจไม่น้อย
หินคริสตัลมิติทั้งหมดที่เย่อวิ๋นเฟยได้มาจากนักโทษสองคนบนชั้นสองของหอเทียนเต้า (หอวิถีสวรรค์)นั้น คุนเผิงได้หลอมกลืนดูดซับจนหมดสิ้นแล้ว
วืด ๆ ...
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดมือหนึ่งครั้ง ใบมีดมิติสีดำสนิทจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเฉือนออกไป
รวมแล้วมีใบมีดมิติถึงห้าสิบเล่ม!
ยิ่งระดับพลังงานมิติสูงเท่าไร จำนวนใบมีดมิติที่สามารถเฉือนออกได้ก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น!
“ผนึกในร่างกายของเหล่านักโทษบนชั้นสองของหอคอย จะกำเริบขึ้นทุกสามเดือน
ทรัพย์สมบัติบนตัวพวกเขา ข้ายังสามารถนำมาใช้ต่อได้ไม่รู้จบ
นี่มันคลังสมบัติชัด ๆ!”
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเบา ๆ
“หูเมี่ยว อีกนานเท่าไรถึงจะถึงวิหารศักดิ์สิทธิ์ใหญ่”
เย่อวิ๋นเฟยใช้เสียงสื่อจิตถามหูเมี่ยว
“อีกประมาณสามชั่วยามก็ถึงเจ้าค่ะ”
หูเมี่ยวตอบ
“ยังมีเวลาอีกพอสมควร ฝึกต่อเถอะ”
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็หยิบผลึกวิญญาณชั้นเลิศเป็นจำนวนมากออกมา ฝึกบำเพ็ญต่ออย่างต่อเนื่อง
เพราะว่า เวลาสามชั่วยามของโลกภายนอก ภายในหอเงามายามายังมีอีกประมาณยี่สิบกว่าวัน
เย่อวิ๋นเฟยนำผลึก ยาสมุนไพร และยาวิญญาณทั้งหมดที่ได้มาจากนักโทษสองคนบนชั้นสองของหอคอยออกมาวางกองรายล้อมรอบกาย
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็หมุนวนคัมภีร์สุริยาเก้า
ครืน ๆ ...
เส้นเลือดเทพฮุ่นตุ้นทั้งแปดในกายปรากฏขึ้นพร้อมกัน ประดุจแม่น้ำแปดสายอันยิ่งใหญ่ ส่งเสียงกึกก้องกัมปนาท