ซ่างกวนฮั่นติดตามไปด้านหลังของเย่อวิ๋นเฟย ราวกับอยู่ในดินแดนไร้ผู้คน เพียงชั่วครู่ก็พุ่งขึ้นไปถึงยอดเขาพันเซิ่ง
"พวกเจ้าเป็นใคร!
ที่นี่คือสถานที่บำเพ็ญอันสงบของผู้อาวุโสหวง ผู้ใดห้ามบุกรุก!"
ทันใดนั้น ทหารยามหนึ่งกองก็ปรากฏตัวขึ้น พุ่งเข้าหาเย่อวิ๋นเฟยและซ่างกวนฮั่น เพื่อจะขัดขวาง
"จงล้มลงไปให้หมด!"
ซ่างกวนฮั่นตะโกนก้อง
ครืน! ครืน! ครืน!...
พลังวิญญาณอันเกรี้ยวกราดพลุ่งพล่านออกจากศีรษะของเขา
ปัง! ปัง!...
ทหารยามเหล่านั้นถูกพลังวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวของซ่างกวนฮั่นกระแทกจนกระเด็นออกไป สลบไสยหมดสิ้น ร่วงหล่นลงสู่พื้น
ทหารยามเหล่านี้ล้วนมีพลังขั้นรวมดาว แต่ต่อหน้าซ่างกวนฮั่นกลับไม่เป็นที่สบตาแม้แต่น้อย
ผู้เชี่ยวชาญขั้นต้นแห่งการหล่อหลอมวิถี หนึ่งคนก็เพียงพอที่จะเหยียดหยามไปทั่วแดนชางหวง แทบจะไร้เทียมทาน
"ขึ้นไป!"
ซ่างกวนฮั่นพลิกผันกายาพุ่งขึ้นสู่ยอดเขา
เพียงหนึ่งลมหายใจ ซ่างกวนฮั่นและเย่อวิ๋นเฟยก็ร่อนลงมาหน้าถ้ำบำเพ็ญแห่งหนึ่ง
"ผู้ใดกัน!"
เสียงคำรามอันดังราวสายฟ้าผ่าดังออกจากภายในถ้ำ
ซ่างกวนฮั่นยืนเอามือไพล่หลัง สีหน้าเผยรอยยิ้มเย็นชา
วินาทีถัดมา
ครืน!...
ประตูถ้ำบำเพ็ญเปิดออก ชายชราผู้มีหน้าตาดุดัน ศีรษะเหมือนเสือดาว ตาเหมือนแหวน ก็เดินออกมา
"พวกเจ้าเป็นใครกัน เหตุใดจึงบุกเขายอดพันเซิ่ง ทำร้ายทหารยามของข้า!"
ชายชราจ้องเขม็งไปที่ซ่างกวนฮั่นและเย่อวิ๋นเฟย แล้วตวาดเสียงเข้ม
"เหล่าหวง นานแล้วที่ไม่ได้พบเจ้า นิสัยยังคงดุเดือดเช่นเดิม
อย่างไรเล่า เจอคนรู้จักกลับมีท่าทีเช่นนี้?"
ซ่างกวนฮั่นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พูดด้วยรอยยิ้ม
"เจ้า..."