ตูมมม...
แขนยักษ์ยื่นฝ่ามือออกไป หมายจะจับกุมกัวเฟิงและชายแซ่คัง
"นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน!"
กัวเฟิงและชายแซ่คังตกใจจนตัวสั่นเทา แต่กลับถูกกดทับไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้
"คุณชาย ข้าผิดไปแล้ว!
โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!"
กัวเฟิงรีบร้องขอชีวิตต่อเย่อวิ๋นเฟย
"ใช่แล้ว คุณชาย พวกข้ารู้ผิดแล้ว ต่อไปไม่กล้าอีกแล้ว!"
ชายแซ่คังก็เอ่ยขอชีวิตเช่นกัน
"พวกเจ้าไม่มีโอกาสแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็น
ชั่วพริบตาถัดมา ฝ่ามือของแขนยักษ์ก็กวาดจับคนทั้งสองขึ้นมา และทำลายขั้นพลังของพวกเขาโดยตรง
"ไม่!"
กัวเฟิงและชายแซ่คังต่างเผยสีหน้าสิ้นหวัง
ในยามนี้ พวกเขาเสียใจอย่างที่สุด
"แล้วก็พวกนั้น จัดการให้หมดเช่นกัน"
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยกวาดมองชายทั้งยี่สิบห้าคนที่ฟื้นคืนขั้นพลังแล้ว
ก่อนหน้านี้ เย่อวิ๋นเฟยลงมือช่วยปลดผนึกให้คนทั้งสามสิบแปดคน และฟื้นฟูขั้นพลัง
เมื่อเผชิญหน้ากับการกระทำของกัวเฟิงและชายแซ่คัง มีเพียงสิบสามคนที่ลุกขึ้นมาช่วยเหลือเย่อวิ๋นเฟย ส่วนอีกยี่สิบห้าคนกลับไม่แยแส วางตัวเป็นกลาง
ตูม...
แขนยักษ์ยื่นฝ่ามือออกไป คว้าจับคนทั้งยี่สิบห้าคน
"คุณชายโปรดไว้ชีวิตด้วย!"
"เมื่อครู่พวกข้าหลงผิดไปชั่วขณะ ควรจะลุกขึ้นมาปกป้องคุณชาย!"
"คุณชายช่วยพวกข้าออกมา แต่พวกข้ากลับอกตัญญูเช่นนี้ เป็นความผิดของพวกข้า!"
...
คนทั้งยี่สิบห้าคนต่างตกใจคุกเข่าลงกับพื้นทันที ขอชีวิตอย่างต่อเนื่อง
"พวกเจ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่ฆ่าพวกเจ้าหรอก"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างเย็นชา
ชั่วพริบตาถัดมา ฝ่ามือของแขนยักษ์ก็กวาดผ่าน คว้าจับคนทั้งยี่สิบห้าคนขึ้นมา และสั่นสะเทือนเพียงเบาๆ ขั้นพลังของคนทั้งยี่สิบห้าคนก็ถูกทำลายจนหมดสิ้น
"จบสิ้นแล้ว"
คนทั้งยี่สิบห้าคนต่างเผยสีหน้าสิ้นหวัง
เมื่อเห็นภาพนี้ คนทั้งสิบสามคนที่ฟื้นคืนขั้นพลังแล้วและยืนอยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟย ต่างรู้สึกโชคดีในใจยิ่งนัก
โชคดีที่เมื่อครู่พวกเขาเลือกที่จะลุกขึ้นมา มิฉะนั้นตอนนี้พวกเขาก็คงถูกทำลายขั้นพลังเช่นกัน