“ดี!”
หุนเล่าก็รู้ว่าเรื่องนี้สาหัส จึงรีบเปิดใช้งานหอเต๋าสวรรค์ขึ้นมาทันที แล้วยื่นกิ่งไม้เส้นหนึ่งออกไปม้วนกระบี่ยาวในมือของเย่อวิ๋นเฟย สอดใส่มันเข้าไปในหอเต๋าสวรรค์โดยตรง
หุนเล่าชำนาญกฎแห่งกาลเวลาและอวกาศ การเคลื่อนไหวจึงแนบเนียนยิ่งนัก ในสายตาของผู้คนรอบข้าง กระบี่ยาวในมือของเย่อวิ๋นเฟยล้วนหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
หลังจากกระบี่ยาวกึ่งจักรพรรดิเล่มนั้นถูกใส่เข้าไปในหอเต๋าสวรรค์ เย่อวิ๋นเฟยก็สัมผัสได้ทันทีว่าพลังและกฎที่เบียดบีบเข้ามาจากรอบทิศทางในแผ่นดินฟ้านั้นค่อย ๆ จางหายไป
เพราะในช่วงเวลานี้ กลิ่นอายของกระบี่ยาวเล่มนั้นถูกหอเต๋าสวรรค์ปกปิดไว้อย่างสมบูรณ์แบบ กฎแห่งแผ่นดินฟ้าของทวีปหงเหมิงจึงสัมผัสถึงการคงอยู่ของกระบี่ยาวเล่มนั้นไม่ได้อีกแล้ว
“ไม่ธรรมดาจริง ๆ สมกับเป็นของวิเศษระดับกึ่งจักรพรรดิ พลังนั้นไม่เลวเลย
อีกทั้งข้ายังรู้สึกว่าพลังของกระบี่ยาวเล่มนี้แข็งแกร่งกว่าของวิเศษระดับกึ่งจักรพรรดิทั่วไปมากมายนัก ในบรรดาของวิเศษระดับเดียวกัน ก็นับว่าเป็นหนึ่งในประเภทที่ทรงพลังทีเดียว”
หุนเล่าอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมด้วยความทึ่ง
“ถูกต้อง พลังนั้นไม่เลวจริง ๆ”
เย่อวิ๋นเฟยเองก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง
“เป็นไปได้อย่างไร?
เมื่อครู่ข้าเพ้อฝันไปหรือไม่?”
“ข้าราวกับเห็นเย่อวิ๋นเฟยใช้กระบี่เพียงหนึ่งก้านฟาดสังหารผู้อยู่ในขั้นเฝ้าดูดาวไปแปดสิบกว่าคน ผู้อยู่ในขั้นสลายดาวไปเจ็ดแปดร้อยคน นี่มันไม่จริงแน่ ๆ ใช่หรือไม่?”
“เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
…
ในเวลานี้ ทุกคนในที่แห่งนี้ต่างก็ตะลึงงันไปหมดสิ้น ดวงตาถลนโตราวกับลูกตาวัว ไขสันหลังเย็นวาบขึ้นมา
คนส่วนใหญ่ล้วนสงสัยว่าตนเองกำลังเพ้อฝันอยู่หรือไม่!
“ข้าเข้าใจแล้ว! เหตุใดเจ้าถึงสามารถใช้ของวิเศษระดับกึ่งจักรพรรดิในทวีปหงเหมิงได้ ก็เพราะหอเต๋าสวรรค์!