"อย่าได้เอ่ยถึงเจ้าแม้แต่ผู้เดียว แม้แต่ร่างต้นของเจ้ามาที่นี่ ก็ไม่อาจสังหารข้าได้
วันนี้ข้าจะปราบร่างแยกของเจ้าก่อน ต่อไปข้าจะไปสังหารถึงสำนักใหญ่เทียนเสินกงที่แดนเซียนหลิง และทำลายเทียนเสินกงให้สิ้นซาก"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ
"บังอาจ!"
"อวดดีเหลือเกิน!"
"เจ้าหนู เจ้าหาที่ตาย!"
...
เหล่ายอดฝีมือของเทียนเสินกงเมื่อได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย ต่างก็โกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง พากันตวาดด่า
"ปรมาจารย์หุน ข้าจะใช้กระบี่เล่มนั้นแล้ว เจ้าจงเตรียมพร้อม เรียกปราณหอเต๋าสวรรค์ได้ทุกเมื่อ
หลังจากข้าใช้กระบี่เล่มนั้นแล้ว จะต้องใช้หอเต๋าสวรรค์ปกปิดกลิ่นอายของมันทันที เพื่อมิให้ถูกกฎสวรรค์ของโลกนี้ขับไล่"
เย่อวิ๋นเฟยส่งเสียงสื่อจิตไปยังปรมาจารย์หุน
"ดี
จากสถานการณ์ในตอนนี้ เจ้ามีเพียงกระบี่เล่มนั้นเท่านั้นที่อาจรับมือกับพวกเทียนเสินกงที่อยู่ตรงหน้าได้"
ปรมาจารย์หุนพยักหน้า
กระบี่กึ่งจักรพรรดิเล่มนั้นคือไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้!
เย่อวิ๋นเฟยเข้าใจดีว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขั้นชมดาวกว่าแปดสิบคนของเทียนเสินกงตรงหน้า มีเพียงการใช้กระบี่เล่มนั้นเท่านั้นที่จะรับมือไหว
แม้ด้วยกำลังของเย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้จะสามารถต่อกรกับยอดฝีมือขั้นชมดาวได้แล้ว แต่จำนวนของฝ่ายตรงข้ามมากเกินไป อีกทั้งยังมีพวกขั้นสลายดาวอีกกว่าพันคน หากคิดจะสู้ด้วยกำลังจริง ๆ ผลแพ้ชนะยากจะคาดเดา
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าอายุเพียงน้อยนิดแต่กลับมีพลังเช่นนี้ นับเป็นอัจฉริยะเยาวชนที่หาได้ยากจริง ๆ แต่เพียงเจ้าหนูรุ่นหลังผู้หนึ่ง คิดจะสู้กับพวกเราเทียนเสินกง ช่างเป็นการเพ้อฝันอันเหลวไหลสิ้นดี"