ขณะที่พูดจากับเย่อวิ๋นเฟย ลวี่ตานตานก้าวเท้าเดินไปยังมังกรจรเข้สองตัวที่หมอบนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นลวี่ตานตานก้าวเข้ามาทีละก้าว ศีรษะของมังกรจรเข้ทั้งสองก็ก้มต่ำลงไปอีก
ณ ยามนี้แววตาของมันไม่เหลือความฆ่าฟันน่าสะพรึงเช่นที่เคยแผดเผาใส่เย่อวิ๋นเฟยอีกต่อไป หากแต่เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว และยังแฝงความยอมน้อม
"ลวี่ตาซาเจี๋ยยิ่งดูเป็นเจ้าแห่งความมืดเข้าไปทุกที พลังของมังกรจรเข้สองตัวนี้น่าสะพรึงกลัวนัก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับลวี่ตาซาเจี๋ยกลับไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิด"
ผู้อาวุโสฮุ่นส่งเสียงสื่อจิตบอกกับเย่อวิ๋นเฟย
"ใช่แล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านมาพลังของลวี่ตาซาเจี๋ยพัฒนาขึ้นไม่หยุด ยิ่งทำให้นางทรงพลังขึ้นทุกขณะ"
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสระลอกพลังที่แผ่ออกมาจากร่างลวี่ตานตานแล้วพยักหน้ากล่าว
ณ เวลานี้ ลวี่ตานตานเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าศีรษะอันมโหฬารของมังกรจรเข้ทั้งสอง ดวงตาเย็นเยียบจ้องมองมันทั้งสอง
"พวกเจ้ากล้าทำร้ายเพื่อนของข้า กล้าหาญเสียจริง!"
ลวี่ตานตานกล่าวเสียงเย็นชา
"เห็นแก่ที่พวกเจ้าบำเพ็ญมาถึงตราบนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ข้าจึงไว้ชีวิตพวกเจ้า แต่โทษถึงตายยกโทษได้ โทษที่เหลือย่อมหนีพ้นไม่
จากบัดนี้เจ้าทั้งสองจงติดตามข้าอยู่เคียงข้าง เพื่อชดใช้ความผิด"
น้ำเสียงของลวี่ตานตานเย็นเยียบจนผู้ฟังสั่นสะท้านใจ
พูดจบ ลวี่ตานตานเหยียดมือขวาออก นิ้วมืองามผอมลอบวาดอักขระเงามืดอันลี้ลับสองรูปขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วสอดอักขระทั้งสองเข้าไปในศีรษะของมังกรจรเข้ทั้งสองตามลำดับ
ศีรษะของมังกรจรเข้ทั้งสองสั่นสะเทือนพร้อมกัน ช่วงแรกยังมีกลิ่นอายการต่อต้าน แต่ค่อย ๆ หายไป เหลือเพียงความอ่อนน้อมและความยอมสวามิภักดิ์
จากนั้นลวี่ตานตานชี้มือออกไปหนึ่งครั้ง ร่างอันมโหฬารของมังกรจรเข้ทั้งสองก็หดเล็กลงเรื่อย ๆ ชั่วพริบตาเดียวก็กลายเป็นเพียงเท่านิ้วมือ ดุจงูเล็กสองตัวสีดำสนิท
ลวี่ตานตานเก็บมังกรจรเข้ทั้งสองเข้าไปในของวิเศษมิติชิ้นหนึ่ง
"ดูท่าเจ้าคงหลอมรวมผลทารกมืดพวกนั้นเสร็จแล้วสินะ"
ลวี่ตานตานเงยหน้ามองเย่อวิ๋นเฟยแล้วเอ่ยขึ้น
"ไม่ผิด ข้าหลอมรวมผลทารกมืดทั้งสี่เม็ดจริง ๆ"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า