หัวหน้าเผ่าเฒ่าเปิดทางอยู่ด้านหน้า มือถือคทาสีขาว ทุกแห่งที่ผ่านไป น้ำทะเลแหวกออกสองข้างอย่างครืนครั่น หมู่คณะเดินทางอยู่ในน้ำทะเล แต่กลับไม่เปียกน้ำแม้แต่น้อย
พรสวรรค์อย่างหนึ่งของชนเผ่ามนุษย์เงือก ก็คือการควบคุมน้ำ!
ทันใดนั้น สายตาของเย่อวิ๋นเฟยหดวูบ เห็นก้นทะเลเบื้องหน้ามีสุสานยักษ์ใหญ่คุกเขย่าอยู่ คล้ายถ้วยน้ำทะเลมหึมาคว่ำอยู่ที่ก้นทะเล
สุสานยักษ์นี้ใหญ่โตเกินไป ตั้งตระหง่านนิ่งสงบอยู่ที่ก้นทะเลนั้น ทำให้ผู้คนมองเห็นได้แต่ไกล
"ทุกท่าน จงร่วมกันคำนับสุสานเซียน!"
หัวหน้าเผ่าเฒ่าตะโกนเสียงต่ำ นำคุกเข่าลงต่อสุสานเซียนนั้น เริ่มก้มกราบ
ชนเผ่ามนุษย์เงือกคนอื่น ๆ ก็คุกเข่าลงตามหัวหน้าเผ่าเฒ่า
สุสานยักษ์นี้ก็คือสุสานเซียนที่ชนเผ่ามนุษย์เงือกรักษ์ป้องกันมาหลายชั่วอายุคน!
ชนเผ่ามนุษย์เงือกเพียงแค่ผ่านหรือเห็นสุสานเซียนนี้ ก็ต้องทำพิธีคำนับ
เย่อวิ๋นเฟยปลดปล่อยพลังวิญญาณ สัมผัสไปยังทิศทางของสุสานยักษ์นั้น
ครืน ๆ ๆ ...
ทันใดนั้น แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดถาโถมมา น้ำทะเลผืนกว้างถูกระเหยกลายเป็นไอในพริบตา กลายเป็นความว่างเปล่า
ความรู้สึกอันตรายมหาศาลพุ่งเข้าสู่หัวใจของเย่อวิ๋นเฟย
"ไม่ดี!"
เย่อวิ๋นเฟยรู้ว่า การสัมผัสเมื่อครู่ของตนได้ทำให้สุสานยักษ์นี้โกรธเคือง
เย่อวิ๋นเฟยเข้าใจในใจ ด้วยกำลังความสามารถในตอนนี้ของตน ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของสุสานยักษ์นี้ได้ เกรงว่าคงถูกทำลายล้างในพริบตา
เพราะว่า ในชาติก่อน หลังจากเย่อวิ๋นเฟยกลายเป็นจักรพรรดิสวรรค์แล้ว เคยกลับมาโจมตีสุสานเซียนแห่งนี้ แต่ก็ไม่มีทางบุกเข้าไปได้