"ในระหว่างการรักษา จะต้องอาศัยแท่นบูชานี้ ดึงเอาพลังงานแก่นแท้แห่งท้องทะเลออกมาเป็นจำนวนมาก ช่วยในการรักษา จะได้ผลดียิ่งขึ้น"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"ดี ข้าเข้าใจแล้ว"
หัวหน้าเผ่าเฒ่ากล่าว
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็หยิบยาออกมา เริ่มชี้แนะให้หัวหน้าเผ่าเฒ่ากินและหลอมละลาย
ครึ่งวันต่อมา
"หนุ่มน้อย ยาที่เจ้ากลั่นนั้นมหัศจรรย์ยิ่งนัก!
บาดแผลของข้าหายไปแล้วมากกว่าครึ่ง ที่เหลือก็ไม่น่ากลัว อีกไม่ช้าก็จะหายสนิทแน่นอน!"
หัวหน้าเผ่าเฒ่าหลอมรวมและหลอมยายาทั้งหมดจนสิ้นแล้ว ก็กล่าวด้วยความดีใจ
"หัวหน้าเผ่าเฒ่า จริงหรือ?
ดีเหลือเกิน!"
องค์หญิงใหญ่ยืนรออยู่ข้างๆ ด้วยความกังวลตลอดเวลา พอได้ยินคำพูดของหัวหน้าเผ่าเฒ่า ก็อดดีใจไม่ได้
"อันที่จริงสิ่งที่มีประโยชน์มากที่สุดคืน้ำเทพสมุทร ยาที่ข้ากลั่นเหล่านี้ ยาหลักก็คือน้ำเทพสมุทร
หากไม่มีน้ำเทพสมุทร ข้าก็ไม่มีความสามารถที่จะรักษาบาดแผลของเจ้าได้เร็วขนาดนี้"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะ
"น้ำเทพสมุทรเป็นยาหลัก?
แต่หลายปีมานี้ ข้ากินน้ำเทพสมุทรไปมากมาย หากมันมีประโยชน์จริง คงเห็นผลมาตั้งนานแล้ว
แต่ตลอดมาข้ารู้สึกว่าน้ำเทพสมุทรไม่ได้ช่วยอะไรบาดแผลของข้ามากนัก"
หัวหน้าเผ่าเฒ่านิ่งงันไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าว
"ไม่ใช่ว่าน้ำเทพสมุทรไร้ประโยชน์ แต่เป็นเพราะเจ้าไม่สามารถดูดซับได้
พลังชีวิตในร่างของเจ้าอ่อนแอมาก และยิ่งเสื่อมถอยลงทุกที
ในสภาพเช่นนี้การกินน้ำเทพสมุทร ก็เหมือนการรดน้ำลงบนไม้ผุที่ไร้ชีวิต ไม่ค่อยมีผลอะไร
ยาที่ข้ากลั่น มีสมุนไพรครึ่งหนึ่งทำหน้าที่นำพาน้ำเทพสมุทรให้เข้าไปในร่างของเจ้า ส่งเสริมให้น้ำเทพสมุทรหลอมรวมกับพลังชีวิตในร่างของเจ้า"