"คุณชายซู ท่านสังหารลวี่อู๋เชวี่ยได้จริง ๆ!"
องค์หญิงจูเชวี่ยเห็นเย่อวิ๋นเฟยชกลวี่อู๋เชวี่ยตายคาหมัด ดวงตางามจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
ช่วงเวลาที่ผ่านมา นางถูกลวี่อู๋เชวี่ยไล่ล่ามาตลอด ทั้งสองฝ่ายได้ประมือกันหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถสลัดหลุดจากลวี่อู๋เชวี่ยได้เลย
คิดไม่ถึงว่า ตอนนี้กลับถูกเย่อวิ๋นเฟยจัดการไปแล้ว
"ดีมาก! ไอ้เวรนี่ตายเสียที!"
"หึ! อัจฉริยะปีศาจแห่งตำหนักเทียนเฉินอะไรกัน พอเทียบกับคุณชายซูแล้ว ไร้ค่าสิ้นดี!"
"คุณชายซูเก่งกาจเหลือเกิน! เป็นแบบอย่างที่ข้าเทิดทูนจริง ๆ!"
"เจ้าหล่อนนี่ คงจะหลงใหลคุณชายซูเข้าแล้วสินะ?"
"หลงใหลแล้วอย่างไร คุณชายซูผู้เลอเลิศเช่นนี้ จะไปหาที่ไหนได้อีก!"
...
หญิงปีศาจกว่าสิบคนพากันโห่ร้องเข้าล้อมเย่อวิ๋นเฟยไว้ ชื่นชมไม่ขาดปาก กลิ่นหอมอบอวลโชยมาเป็นระลอก
หญิงปีศาจเหล่านี้ล้วนอยู่ในเผ่าปีศาจ เกิดมาสวยงามเย้ายวน กล้าพูดกล้าทำ เรื่องระหว่างชายหญิงไม่เคยอายที่จะพูด อยากพูดอะไรก็พูดเลย
"พวกเจ้าอย่ามาล้อเล่นกับคุณชายซูเลย!"
องค์หญิงจูเชวี่ยจนใจ รีบเอ่ยห้าม
หญิงปีศาจสิบกว่าคนนี้แม้จะเป็นหญิงรับใช้ของนาง แต่โตมาด้วยกัน รักใคร่เหมือนพี่น้อง เลยพูดจาหยอกล้อกันเป็นประจำ
"เจ้าหนู เจ้ากล้าฆ่าอู๋เชวี่ย เจ้าตายแน่!"
พวกเซียนสวรรค์แห่งตำหนักเทียนเฉินที่อยู่ไกลออกไป เห็นลวี่อู๋เชวี่ยถูกสังหาร พากันเดือดดาล บุกตรงเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟย