"เจ้าโกรธนักหรือ?
แต่ก็ไร้ประโยชน์
ระหว่างเราสองคน ระดับชั้นห่างกันเกินไปนัก
พูดได้เต็มปากว่า สำหรับเจ้าแล้ว ข้าก็เหมือนมังกรสวรรค์กลางนภาฟ้า ส่วนเจ้าก็เป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่งบนพื้นดิน
เจ้าคิดว่า มังกรสวรรค์กลางนภาฟ้า จะแยแสต่อความโกรธของมดปลวกบนพื้นดินหรือ?
ไม่ว่าเจ้าจะอธิษฐานอะไร พยายามแค่ไหน ก็ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น
เอาล่ะ หากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ ก็จงมอบคัมภีร์วิทยายุทธ์ที่เจ้าครอบครองมาให้ข้า
และส่งหนอนไหมมังกรเขาทองตัวนั้นมาให้ข้าด้วย
มิเช่นนั้น ข้าจะทุบร่างเจ้าให้แหลก คุมวิญญาณเจ้าไว้ นำกลับไปสอบสวนอย่างช้า ๆ
เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าก็หมดโอกาสมีชีวิตอยู่"
ชายหนุ่มผู้นั้นเอ่ยอย่างเย็นชา ในน้ำเสียงมีแต่ความเย็นชาหนาที่สุด
ขณะพูด มือขวาของเขาก็ยื่นออกมา ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ดั่งเมฆก้อนมหึมา ตรงเข้าฉะกุมเย่อวิ๋นเฟย
ครืน ๆ ๆ ...
พลังงานและกฎอันหาที่สุดมิได้ แผ่กว้างใหญ่ไพศาล ตรงเข้าบดขยี้เย่อวิ๋นเฟย
แต่ทว่า เย่อวิ๋นเฟยเตรียมพร้อมไว้แล้ว ในชั่วขณะที่ชายหนุ่มลงมือ เขาก็ใช้วิชาย้ายมิติเคลื่อนย้ายร่าง ปรากฏตัวออกไปไกลหลายสิบลี้ในทันใด!
"มดปลวก เจ้าคิดจะขืนอำนาจข้าจริง ๆ หรือ!"
สีหน้าชายหนุ่มผู้นั้นเคร่งขรึมลง แล้วเอ่ยเย็นชา
เวลานี้ กฎของฟ้าดินกำลังขับไล่เขาอย่างสุดกำลัง เขารู้ดีว่า เวลาที่เขาจะอยู่ในโลกนี้ได้นั้น สั้นลงเรื่อย ๆ แล้ว
ฟิ้ว ฟิ้ว ...
เย่อวิ๋นเฟยพลันใช้กระบี่วิญญาณสวรรค์ เริ่มโจมตีวิญญาณของชายหนุ่มผู้นั้นอย่างบ้าคลั่ง