"ใช่แล้ว
หลายปีมานี้ ครอบครัวของเรา ถูกชนเผ่าเหมียวแห่งดินแดนจูเชวี่ยทำให้ต้องพลัดพรากเร่ร่อน แยกย้ายกันไปนานแสนนาน ช่วงหลายปีมานี้ องค์ราชาปีศาจใหญ่และพ่อมดใหญ่ ยังดูดโลหิตแก่นแท้ของมารดากับน้องสาวข้าทุกวัน หมายจะเอาชีวิตพวกนาง มาบัดนี้ชนเผ่าเหมียว ยังจะยกน้องสาวของข้าให้แก่องค์รัชทายาทรองแห่งเผ่ามังกรน้ำ ผู้มีนิสัยลามกโดยกำเนิด มีเมียเป็นฝูง เรื่องแล้วเรื่องเล่า ความแค้นลึกดั่งทะเลเลือด ทั้งหมดทั้งมวล ล้วนเป็นชนเผ่าเหมียวที่ติดค้างครอบครัวของข้า
ข้าจะต้องไปคิดบัญชีกับองค์ราชาปีศาจใหญ่และพ่อมดใหญ่ และยิ่งต้องไปคิดบัญชีกับชนเผ่าเหมียว!"
เย่อวิ๋นเฟยพูดขึ้นอย่างเย็นชา
องค์ชายสามและอู๋เหล่าผู้เฒ่าได้ฟังคำของเย่อวิ๋นเฟย ต่างก็ตะลึงงันไปตั้งนาน ไม่รู้จะตอบเช่นไร
"เด็กน้อย ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า"
ครู่หนึ่ง องค์ชายสามจึงค่อย ๆ เอ่ยปากขึ้น
"แต่เพียงว่า องค์ราชาปีศาจใหญ่กับพ่อมดใหญ่ ต่างก็มีพลังแห่งขั้นกึ่งจักรพรรดิสมบูรณ์ไร้ที่ติ อีกทั้งหลายปีมานี้ พวกเขาก็เป็นชนชั้นนำหลักของชนเผ่าเหมียว ออกคำสั่งชักชวนผู้แข็งแกร่งขั้นกึ่งจักรพรรดิมานับไม่ถ้วน กองกำลังส่วนใหญ่ของชนเผ่าเหมียว ล้วนเชื่อฟังคำสั่งของพวกเขา พลังของพวกเขายิ่งใหญ่เกินไป
เด็กน้อย เจ้าเป็นอัจฉริยะจริง ๆ แต่เพียงอายุยังน้อย ก็เป็นขั้นกึ่งจักรพรรดิขั้นต้นแล้ว แต่ทว่าความสามารถของเจ้ายังไม่พอจะไปยั่วยุพวกเขา
จงเชื่อข้า ข้าจะออกหน้าจัดการเรื่องนี้เอง
จากนี้ไป ข้าจะไม่ยอมให้ครอบครัวของเจ้าถูกใครรังแกอีก"
องค์ชายสามเอ่ย
"อู๋เหล่า รบกวนท่านไปนำตัวจื่อฉงกับเสี่ยวเฟยกลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้
องค์ราชาปีศาจใหญ่กับพ่อมดใหญ่ช่างเกินไปแล้ว ข้าจะสอบสวนให้รู้เรื่องว่า หลายปีมานี้ พวกเขาทำอะไรกับลูกสาวและหลานสาวของข้าบ้าง!
ข้าจะให้พวกเขารู้ว่า แม้ข้าจะอดทนยอมพวกเขามาโดยตลอด แต่ข้าก็ไม่ได้เป็นคนที่รังแกได้ง่าย ๆ!"
องค์ชายสามมองไปยัง... เอ่ยเสียงเข้ม
เห็นได้ชัดว่า คำพูดของเย่อวิ๋นเฟยทำให้เขาโกรธ
"ดูท่า องค์ชายสามผู้นี้จะไม่ธรรมดาอย่างที่เขาว่ากัน คงจะมีเรื่องราวอะไรแอบแฝงอยู่แน่