เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองอ๋องสามแห่งราชวงศ์จูเชวี่ย แต่ไม่ได้ตอบสิ่งใด แท้จริงแล้วเขาก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรเช่นกัน
เพราะความรู้สึกที่เย่อวิ๋นเฟยมีต่ออ๋องสามผู้นี้ช่างซับซ้อนยิ่งนัก
"เด็กน้อย เจ้าจงจากไปเถิด
หากเจ้าอยู่ในแดนจูเชวี่ยต่อไป คนส่วนใหญ่ล้วนจะคิดมุ่งร้ายต่อเจ้า
เจ้าเข้ามาได้เช่นไร ก็จงจากไปเช่นนั้นเถิด
สิ่งเหล่านี้ข้ามอบให้เป็นของกำนัลแก่เจ้า เจ้าจงรับไปเถิด"
อ๋องสามที่ดวงตาคลอไปด้วยความแดงก่ำ จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยขึ้นลงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเบา
ระหว่างที่พูด เขากวักมือเพียงครั้งเดียว แหวนมิติห้าวงก็ลอยออกไปตกลงเบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย
ในแหวนมิติแต่ละวงล้วนมีพลังปราณอันเข้มข้นแผ่กระจายออกมา เห็นได้ชัดว่าสิ่งของมีค่าที่บรรจุอยู่ภายในนั้นหาใช่ของธรรมดาไม่
เพียงแต่เย่อวิ๋นเฟยไม่ได้ยื่นมือไปรับ และไม่มีทีท่าจะรับของขวัญจากอ๋องสามผู้นี้
"เด็กน้อย จงรับไว้เถิด ข้ารู้ดีว่าข้าเป็นหนี้พวกเจ้าจำนวนมาก นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อยของข้าเท่านั้น"
อ๋องสามมองดูเย่อวิ๋นเฟยที่นิ่งงันอยู่กับที่ พลางรู้สึกหดหู่ใจอยู่บ้าง
เขามองออกว่า หลานชายแท้ ๆ คนนี้ดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อตนเองเลย
"เด็กน้อย ข้ารู้ว่าเจ้าชิงชังข้า
ข้าไม่ยุติธรรมต่อมารดาของเจ้าจริง ๆ
เพียงแต่ว่า ข้าก็ทำตามอำเภอใจไม่ได้เช่นกัน"
อ๋องสามถอนหายใจยาว สีหน้าเต็มไปด้วยความซับซ้อน
"อู๋เหล่า เจ้าจงส่งเด็กคนนี้ออกจากแดนจูเชวี่ย
อีกทั้ง จงส่งจื่อฉงกับเสี่ยวเฟยออกจากแดนจูเชวี่ยด้วย
พิทักษ์รักษาพวกเขา อย่าให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บอีกต่อไป"
ทันใดนั้น อ๋องสามดูเหมือนจะตัดสินใจบางอย่างได้ กัดฟันแล้วเอ่ยเสียงทุ้ม
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาเหลือบไปยังมุมหนึ่งของห้อง