ณ ขณะนี้ พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ปรากฏขึ้นโดยกะทันหันบนเส้นทางวัฏสงสารสายนี้ได้แผ่ซ่านเกือบจะคลุมทั่วทั้งถนนแล้ว
เย่อวิ๋นเฟยทราบดีว่าสิ่งมีชีวิตอันน่าสยองนั้นจะมาถึงที่แห่งนี้ได้ทุกเมื่อ
"เจ้ารู้วิธีเด็ดดอกเบียนฮวาจริง ๆ ใช่ไหม และยังเก็บสมบัติลับไว้อีกที่หนึ่งด้วย"
เย่อวิ๋นเฟยไม่มีทางเลือก จำต้องกล่าวกับผีวัฏสงสารเช่นนั้น
"ใช่แล้ว หนุ่มน้อย ที่ข้าพูดนั้นเป็นความจริงทั้งปวง
หากเจ้ายอมปล่อยข้าไป เราก็จะตกลงทำสัญญากันได้"
ผีวัฏสงสารนั้นเมื่อได้ยินคำถามของเย่อวิ๋นเฟยก็ดีใจยิ่งนัก รีบตอบทันควัน
ถ้าเป็นไปได้ ย่อมไม่มีใครอยากถูกเย่อวิ๋นเฟยพาออกจากเส้นทางวัฏสงสารสายนี้ไป
เพราะเขาถือกำเนิดขึ้นบนเส้นทางวัฏสงสารสายนี้ สภาพแวดล้อมที่นี่ยิ่งเหมาะแก่การอาศัยและบำเพ็ญของเขาที่สุด หากจำต้องจากเส้นทางวัฏสงสารไปสู่โลกภายนอก ร่างของเขาย่อมทรุดโทรมลงทีละวัน
"ที่เก็บสมบัติอีกแห่งของเจ้าอยู่ที่ใด
หากยังต้องลึกเข้าไปในเส้นทางวัฏสงสารอีก สัญญานี้ไม่ทำก็ได้"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดสักครู่แล้วเอ่ยถาม
"ไม่ต้องแล้ว อีกที่นั้นอยู่ที่หัวสะพานไนเหอ ไม่จำเป็นต้องลึกเข้าไปในเส้นทางวัฏสงสารอีก"
ผีวัฏสงสารรีบตอบทันที
"ดีแล้ว หากเจ้าช่วยข้าเด็ดดอกเบียนฮวาเหล่านี้ได้จริง และยังมอบสมบัติที่เก็บไว้ที่สะพานไนเหอให้ข้า ข้าจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ"
เย่อวิ๋นเฟยคิดแล้วจึงพยักหน้า
แท้จริงเย่อวิ๋นเฟยกับผีวัฏสงสารตนนี้ก็ไม่มีบาดหมางลึกซึ้งอะไรกัน หากแลกได้มาซึ่งสมบัติมากมายเช่นนี้ การปล่อยผีวัฏสงสารไปก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร