“เจ้าตัวดีนั่นแล้วไปไหน?”
ไม่ช้า เหล่ามหาเทพที่ติดตามมาก็ตระหนักว่าตนไม่สามารถรับรู้สัญญาณของเย่อวิ๋นเฟยได้อีกต่อไป
“บัดซบ!
ยากเย็นแค่ไหนที่กระบี่วิเศษจะปรากฏขึ้นสักครั้ง กลับถูกเจ้าตัวดีนั่นชิงไปเสียก่อน”
มหาเทพกว่าสิบนายต่างโกรธจนฟันขบเม้มปาก
ถ้าผู้ที่ชิงกระบี่ยาวนั้นไปเป็นผู้แข็งแกร่งในขั้นเดียวกับพวกเขา ใจก็ยังจะสมดุลกว่านี้ แต่กลับเป็นเด็กหนุ่มผู้มีขั้นเพียงเทพสวรรค์ที่ฉวยกระบี่นั้นไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา ซึ่งยอมรับไม่ได้เป็นแน่
ณ เวลานี้ เย่อวิ๋นเฟยอยู่ภายในหอเงามายา กำลังกลืนกินยาเม็ดศักดิ์สิทธิ์รักษาบาดแผลจำนวนมหาศาลเพื่อรักษาอาการ
เมื่อครู่ในการช่วงชิงกระบี่ยาวนั้น ร่างกายของเย่อวิ๋นเฟยได้รับบาดแผลนับไม่ถ้วน แต่ช่วงเวลานี้เขากลืนยาเม็ดรักษาบาดแผลต่อเนื่องมาโดยตลอด บาดแผลเหล่านั้นจึงค่อย ๆ หายเป็นปกติ
กระบี่ยาวเล่มหนึ่งลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย ดูภายนอกไม่มีอะไรพิเศษ นอกจากรูปลักษณ์ที่เก่าคร่ำคร่าเล็กน้อย
“กระบี่ยาวเล่มนี้น่าจะมาจากแดนกระบี่ ข้ารับรู้สัญญาณที่คุ้นเคยบางอย่าง”
ผู้อาวุโสฮุ่นเอ่ยขึ้น
“ใช่ ยืนยันได้ว่ากระบี่ยาวเล่มนี้ต้องมาจากแดนกระบี่แน่นอน”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยปล่อยพลังวิญญาณออกไปเพื่อสำรวจกระบี่ยาวเล่มนั้นเบื้องหน้า
กระบี่ยาวนี้อยู่ ณ จุดศูนย์กลางของแสงดาบแสงคมกระบี่ ก่อนหน้านี้มีเจตจำนงกระบี่นับไม่ถ้วนล้อมรอบ ปรากฏตัวอย่างเหลือประมาณ เย่อวิ๋นเฟยจึงรู้สึกว่าภายในกระบี่ยาวนี้อาจซ่อนมรดกอันสูงส่งบางอย่างไว้