ส่วนเย่อวิ๋นเฟยก็ฉวยโอกาสนี้ เร่งความเร็วพุ่งตรงไปยังยอดเขาด้านหน้า
"บัดซบ! เฝ้าดูแลที่แห่งนี้มาช้านานถึงเพียงนี้ ในที่สุดก็มีสักตัวที่ลงแข้งลงมือจนพวกเรายอมแพ้อย่างไม่มีทางสู้
เอาเถอะ พวกเราก็ไม่ขวางเขาแล้ว หากสู้ต่อไปผู้ที่เสียประโยชน์ก็ยังเป็นพวกเรา
สัตว์นี่ไม่ว่าจะพลังกายหรือคุณภาพของร่างกาย ล้วนเหนือกว่าพวกเราทั้งปวง"
สัตว์ทั้ง 11 ตัวจ้องมองด้านหลังของเย่อวิ๋นเฟย ในที่สุดก็ละทิ้งความคิดที่จะขวางเขาต่อไป มองดูเย่อวิ๋นเฟยพุ่งเข้าใกล้ยอดเขาสีทองนั้นอย่างรวดเร็ว
"แต่แม้นางฟ้าจะผ่านด่านของพวกเราได้ ข้างหน้าก็ยังมีอีกหนึ่งด่านรออยู่"
เสือตัวนั้นเอ่ยขึ้น
ขณะนี้เย่อวิ๋นเฟยกำลังวิ่งพุ่งไปข้างหน้าเหนือพื้นแผ่นดินอย่างรวดเร็ว ระหว่างวิ่งก็หยิบยาเทพนานาชนิดออกมากลืนกินต่อเนื่อง
ยาเทพเหล่านี้ล้วนใช้เพื่อซ่อมแซมร่างกาย และเติมเต็มพลังเลือดโดยเฉพาะ
นับแต่เข้ามาในโลกนี้ เย่อวิ๋นเฟยก็ได้รับวัตถุดิบประเภทหลอมกายจำนวนมากมาย
เย่อวิ๋นเฟยกลืนวัตถุดิบหลอมกายเหล่านั้นลงไปทันที แปรสภาพเป็นพลังยาราวสายธารหลั่งไหล หมักหมมบำรุงอยู่ภายในร่างต่อเนื่อง เติมเต็มพลังกายที่สูญเสียไปจากการต่อสู้เมื่อครู่
ไม่นานนัก เย่อวิ๋นเฟยก็มาถึงเชิงยอดเขาสีทองนั้น
"หากปีนขึ้นไปถึงยอดเขานี้ ก็มีโอกาสค้นพบมรดกที่มหาเทพมารผู้ทรงพลังยิ่งใหญ่ทิ้งไว้"
ผู้อาวุโสฮุ่นเอ่ยขึ้น
"ยอดเขานี้เป็นไปได้สูงมากที่จะซ่อนมรดกของมหาเทพมารผู้ทรงพลังยิ่งใหญ่เอาไว้"
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่เบื้องหน้ายอดเขาสีทอง สำรวจสัมผัสยอดเขาและบรรยากาศที่แผ่ออกมาจากองค์รูปสลักบนยอด แล้วพยักหน้า
เย่อวิ๋นเฟยเคยสัมผัสมรดกของมหาเทพมารผู้ทรงพลังยิ่งใหญ่มาก่อน กระทั่งเคยสัมผัสรอยประทับพลังจิตหนึ่งของท่านมาแล้วด้วย จึงคุ้นเคยกับบรรยากาศของท่านอยู่ไม่น้อย
บัดนี้ที่มาถึงที่แห่งนี้ ก็รู้สึกชัดเจนว่าองค์รูปสลักบนยอดเขานั้นเป็นไปได้สูงว่าคือรูปของมหาเทพมารผู้ทรงพลังยิ่งใหญ่
เย่อวิ๋นเฟยหยุดพักเพียงหนึ่งชั่วขณะที่เชิงเขา แล้วเร่งความเร็วอีกครั้ง พุ่งขึ้นสู่บนภูเขา