“อ๊าก!
เย่อวิ๋นเฟย พลังต่อสู้ของเจ้า ช่างน่าสะพรึงถึงเพียงนี้!
ข้าผู้เป็นยอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพี ถึงขั้นปราบเจ้าไม่ได้!
ดี ดี เย่อวิ๋นเฟย เจ้าเก่งกาจ ข้าตอนนี้มิใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ จะไม่สู้กับเจ้าแล้ว!
รอให้ข้ากลับไปที่สถาบัน บำเพ็ญตบะอย่างเข้มงวด ทะลวงสู่ขั้นสร้างปราณปฐพีขั้นกลาง ข้าจะกลับมาฆ่าเจ้า!”
ยามนี้ ตงกัวสยงหวาดกลัวจนถึงที่สุดแล้ว
ปราณวิญญาณทั่วร่างของเขาพวยพุ่งออกมา ใช้ต้านทานหมัดพลังของเย่อวิ๋นเฟย แต่ก็ไร้ผล
เพียงชั่วพริบตา ร่างกายของเขาก็ถูกต่อยจนบุบบี้ เต็มไปด้วยบาดแผล น่าหวาดเสียว
พูดจบแล้ว ตงกัวสยงกางวิชาตัวเบา คิดจะถอยหนี
“หนีไม่พ้นหรอก”
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็นชา ตามติดราวกับเงา ประกบไม่ห่าง
ความเร็ววิชาตัวเบาของตงกัวสยงจะไวกว่าเย่อวิ๋นเฟยได้อย่างไร
ตูม ตูม……
หมัดทั้งสองของเย่อวิ๋นเฟยพุ่งออกด้วยความเร็วยิ่งกว่า
ในที่สุด ปราณวิญญาณบนร่างตงกัวสยงก็ค่อยๆ ถูกตีกระเจิง บนเรือนร่างปรากฏรอยหมัดซ้อนทับ
“อ๊าก!”
ตงกัวสยงจมดิ่งในความหวาดกลัวและสิ้นหวัง เขารู้สึกราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับอสูรดึกดำบรรพ์ ไม่ใช่คน!
โครม!
ตงกัวสยงถูกหมัดเดียวกระแทกร่างปลิว ปราณวิญญาณในร่างถูกตีจนสลายสิ้น
ยามนี้ บนเรือนร่างของเขาเต็มไปด้วยรอยร้าวหนาแน่น ราวกับเครื่องกระเบื้องที่กำลังจะแตกสลาย ร่วงกระแทกพื้น เลือดกระอักไม่หยุด ร่อแร่ใกล้ตาย
“เย่อวิ๋นเฟย ข้ายอมเจ้าแล้ว อย่าฆ่าข้าเลย!
ข้าเป็นศิษย์ขั้นสูงของสถาบัน หากตายไปเช่นนี้ เป็นความสูญเสียของสถาบัน!
หากข้าตาย สถาบันอาจจะสืบสวนหาสาเหตุการตาย ไม่ช้าก็เร็วต้องสืบมาถึงเจ้า!