ระหว่างที่พูด ลวี่ตานตานส่งป้ายคำสั่งสีเงินใบหนึ่งมาให้ เย่อวิ๋นเฟย บนป้ายสลักอักษรขนาดใหญ่สี่ตัว “หอการค้าซื่อฟาง” อย่างงดงามมีชีวิตชีวา
นี่คือป้ายคำสั่งพิเศษของหอการค้าซื่อฟาง
ลวี่ตานตานมีบุคลิกสูงส่ง ทุกอิริยาบถสง่างามเหมาะสม มีเสน่ห์นับพัน
จีเยียนและจีเยว่ต่อหน้านาง ต่างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าในใจขึ้นมา
“พบปะสังสรรค์สักหน่อย?”
เย่อวิ๋นเฟยตะลึงไปเล็กน้อย
“ไม่ผิด ท่านสกุลซูซ่อนความสามารถไว้ลึกซึ้ง ฝีมือการพนันศิลาสูงส่งจนน่าทึ่ง ทำให้นางชื่นชมยิ่งนัก จึงอยากเชิญท่านสกุลซูมาที่หอการค้าซื่อฟางเพื่อพบปะสังสรรค์”
ลวี่ตานตานพยักหน้าพูดขึ้น เสียงของนางใสกังวาน เต็มไปด้วยรสนิยมอันสง่างาม
“ข้ามีธุระต้องทำ ยังไม่มีเวลา”
เย่อวิ๋นเฟยคิดครู่หนึ่งจึงตอบ
เย่อวิ๋นเฟยเข้าร่วมการประชุมเสี่ยวหลานไถ ยังมีจุดประสงค์อีกอย่างหนึ่ง
“ถ้าเช่นนั้น เมื่อท่านสกุลซูว่างเมื่อใด ข้าจึงค่อยเชิญอีกที”
แววตาสวยงามของลวี่ตานตานฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ฝืน
ด้วยฐานะและตำแหน่งของนาง เชิญชายหนุ่มคนหนึ่งเช่นนี้ ตามเหตุผลแล้วทั่วทั้งตะวันออกคงไม่มีอัจฉริยะหนุ่มกี่คนที่กล้าปฏิเสธ ใครจะคิดว่าเด็กหนุ่มจากรัฐเยียนตรงหน้าเช่นนี้จะกล้าปฏิเสธ
“เป็นไปไม่ได้นะ มีคนกล้าปฏิเสธคำเชิญของคุณหนูใหญ่ลวี่!
เจ้าเด็กนี่ช่างไม่รู้จักดีชั่วเสียจริง!”
“คิดว่าตนเองเก่งการพนันศิลา ก็มีสิทธิ์ไม่แยแสคุณหนูใหญ่ลวี่หรือ ดูท่าเขาจะไม่รู้เลยว่าคุณหนูใหญ่ลวี่มีพลังมากเพียงใด!”