อ๊าก ๆ……
ไม่นาน ชายชราผู้นั้นก็เริ่มส่งเสียงร้องอย่างทรมาน
ยาเม็ดพิษที่เย่อวิ๋นเฟยปรุงขึ้นด้วยมือตนเอง มีพลังน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ทำให้เนื้อหนังและวิญญาณของเขาต่างต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส
"ข้ารู้ว่ากระดูกของเจ้าแข็งนัก จงเพลิดเพลินกับความเจ็บปวดนี้ไปก่อนเถิด
และต่อให้เจ้าไม่ยอมบอกในที่สุด ข้าก็ย่อมรู้เรื่องสุสานกระบี่ได้ไม่ช้าก็เร็ว"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็น
ชายชราผู้นี้เป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ โดยทั่วไปแล้ว จิตใจของผู้บำเพ็ญกระบี่นั้นแน่วแน่เป็นพิเศษ ยากที่จะสั่นคลอน
เพียงแต่เย่อวิ๋นเฟยไม่รีบร้อน
เย่อวิ๋นเฟยมั่นใจในยาเม็ดพิษที่ตนเองปรุงขึ้นเป็นอย่างยิ่ง เชื่อว่าชายชราผู้นี้จะต้องทนไม่ไหวในที่สุด
"ท่านผู้อาวุโส ตอนนี้พวกเราไปเก็บสมบัติของท่านดีหรือไม่?"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยกับเทพเซียนเสวียนหลง
"เอาเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าเด็กนี่จะต้องไม่ยอมแพ้"
เทพเซียนเสวียนหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"เช่นนั้น ขอเพียงท่านชี้ทางก็พอ"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะ
ด้วยเหตุนี้ เย่อวิ๋นเฟยจึงให้มังกรเขาพิณทองนำพาหอเงามายา มุ่งหน้าไปตามทิศทางที่เทพเซียนเสวียนหลงชี้
"ก่อนอื่น ปิดประตูฝึกฝน ยกระดับพลังวิญญาณก่อน"
เย่อวิ๋นเฟยหาสถานที่เงียบสงบแห่งหนึ่งในหอเงามายา นั่งขัดสมาธิลง จากนั้นหยิบทรัพยากรการฝึกฝนจำนวนมากที่ใช้เฉพาะยกระดับพลังวิญญาณออกมา เริ่มฝึกฝนพลังวิญญาณ
ทรัพยากรการฝึกฝนเหล่านี้ได้มาจากสมรภูมิโบราณใกล้กับทวีปหงเหมิง ประมุขสำนักเทียนอีมอบให้แก่เย่อวิ๋นเฟย จนถึงตอนนี้เย่อวิ๋นเฟยก็ยังใช้ไม่หมด
วูบวาบ……
ต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณบินออกมาจากทะเลวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟย สาดกระจายกิ่งก้านและรากจำนวนนับไม่ถ้วน เริ่มดูดซึมกลั่นพลังวิญญาณที่แฝงอยู่ในทรัพยากรการฝึกฝนเหล่านั้น
ภายในหอเงามายา ผ่านไปประมาณหนึ่งเดือน
เย่อวิ๋นเฟยหยุดฝึกฝน
การฝึกฝนครั้งนี้ทำให้พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นอย่างมาก