งั้นก็ให้เขาพูดเองเถอะ”
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยหันไปมองผู้อาวุโสหลู
“เย่อวิ๋นเฟย เจ้ากำลังกล่าวหาโดยไม่มีมูลความจริง! มีคำใดจะกล่าวก็ปล่อยข้าน้อยลงก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”
ผู้อาวุโสหลูเผชิญหน้ากับสายตาอันเยือกเย็นราวดาบของเย่อวิ๋นเฟย ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านไปด้วยความหนาวสะทึก
“ขออภัยด้วย ตลอดชีวิตข้าเกลียดชังกบฏมากที่สุด ต่อพวกกบฏข้าจะไม่มีความเห็นใจใด ๆ”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มอย่างเย็นชา
เสียงจางหายไป เย่อวิ๋นเฟยได้ระบายวิชาพลังจิตที่ชื่อ “เข็มหทัย” ออกมา วิชาพลังจิตนี้มีลักษณะพิเศษคือเปลี่ยนพลังงานจิตให้กลายเป็นเข็มบางละเอียดดั่งขนวัวนับไม่ถ้วนแทงลึกเข้าสู่ก้นบึ้งของร่างวิญญาณ
วิชาพลังจิตใจนี้ถือกำเนิดขึ้นเพื่อโจมตีโดยไร้เสียงและไร้ร่องรอย ค่อย ๆ ปักเข็มหทัยเล็กจิ๋วที่ตรวจจับได้ยากเข้าไปในร่างวิญญาณของศัตรูทีละเส้น ช่วงแรกแทบมองไม่เห็น จนกระทั่งเข็มจำนวนมหาศาลที่ฝังอยู่ในร่างวิญญาณตื่นขึ้นพร้อมกันในทันที ย่อมทำหน้าที่เป็นการซุ่มโจมตีอย่างสมบูรณ์แบบ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเข็มหทัยนับหมื่นตื่นพร้อมกันในก้นบึ้งของร่างวิญญาณ ย่อมมอบความเจ็บปวดอันหาค่ามิได้แก่ศัตรู
จริง ๆ แล้วเย่อวิ๋นเฟยบำเพ็ญวิชาเข็มหทัยสำเร็จมานานแล้ว แต่เนื่องจากกระบี่หทัยมีพลังโจมตีรุนแรงและรวดเร็วกว่า เย่อวิ๋นเฟยจึงมักคุ้นเคยใช้กระบี่หทัยในการต่อสู้ และหาได้ใช้เข็มหทัยน้อยครั้งนัก
ขณะนี้เย่อวิ๋นเฟยได้ปักเข็มหทัยจำนวนมหาศาลลึกเข้าไปในร่างวิญญาณของผู้อาวุโสหลูแล้ว จากนั้นเข็มเหล่านั้นก็ลงมือพร้อมกัน เข็มเรียงรายเบียดเสียดปักทะลุร่างวิญญาณของผู้อาวุโสหลูทั้งภายในภายนอก ร่างวิญญาณของผู้อาวุโสหลูในทันทีนั้นก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดสุดประมาณที่ทนได้ยากยิ่ง
อ๊าก……
ผู้อาวุโสหลูร้องคำรามด้วยความทรมานถึงที่ตรงนั้น ร่างงอค้อมเป็นคันธนูใหญ่ราวกับกุ้งต้ม บิดเอี้ยวอย่างสุดชีวิต ใบหน้าบิดเบี้ยว ความทรมานทำให้เขาตัดลิ้นตัวเองขาดด้วยฟัน และกัดริมฝีปากบนล่างจนเละเทะ
“ปล่อยข้าน้อยเถิด! ข้าน้อยสารภาพ! เจ้าอยากรู้อะไรข้าน้อยจะบอกทั้งหมด!”