เหล่าผู้อาวุโสตระกูลเจียงเหล่านั้นพบว่า ภายในขวดหยกที่เย่อวิ๋นเฟยมอบให้ บรรจุโอสถเต๋า!
มีขั้นสอง ขั้นสาม ขั้นสี่
ตระกูลเจียงในแคว้นเป่ยหวง เป็นเพียงกำลังชั้นรองเท่านั้น
ต่อให้เป็นโอสถเต๋าขั้นหนึ่ง สำหรับตระกูลเจียงก็ล้ำค่ายิ่งนัก
ส่วนโอสถเต๋าขั้นสี่ สำหรับผู้อาวุโสตระกูลเจียงเหล่านี้ยิ่งประเมินค่าไม่ได้!
พึงรู้ว่า โอสถที่ตระกูลเจียงเก็บสะสมไว้ ระดับสูงสุดก็เพียงโอสถเต๋าขั้นสอง และมีจำนวนไม่มาก ไม่ถึงสิบเม็ด
บัดนี้ เย่อวิ๋นเฟยเพียงยื่นมือก็หยิบโอสถเต๋าขั้นสามและสี่มากมายเช่นนี้ จะไม่ให้พวกเขาตกตะลึงได้อย่างไร
รวมถึงตรงหน้ามารดาของเจียงเหยียนหราน ก็มีโอสถเต๋าขั้นสี่หนึ่งขวดเช่นกัน
มารดาของเจียงเหยียนหรานมีระดับขั้นคือขั้นแก่นปราณใหญ่!
"คุณชายเย่ โอสถเหล่านี้ล้ำค่าเกินไป
พวกเราไม่กล้ารับไว้หรอก!"
เจียงเจิ้งอวี่เอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟยด้วยเสียงสั่น
"เขาเอาโอสถเต๋าพวกนี้มาจากไหนกัน?"
เจียงเหยียนหรานมองขวดโอสถเต๋าทีละขวด ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"หัวหน้าตระกูลเจียง ท่านรับไว้เถิด
โอสถเพียงเล็กน้อยนี้ไม่ถือเป็นสิ่งใด
ถือว่าเป็นของที่ข้ามอบให้ศิษย์พี่เจียงแล้วกัน"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
นิสัยของเย่อวิ๋นเฟยนั้นรักใคร่เกลียดใคร่ชัดเจน ตามปกติจะไม่ติดค้างผู้ใด
ครั้งนี้ตระกูลเจียงต้องประสบหายนะเพราะตนแน่แท้ ดังนั้น เย่อวิ๋นเฟยจึงตั้งใจชดเชยให้
"ดี ดี คุณชายเย่ ในเมื่อท่านเป็นผู้มอบให้เหยียนหราน เช่นนั้นตระกูลเจียงของเราก็ขอรับไว้!"
มารดาของเจียงเหยียนหรานยิ้มหน้าบาน แย่งกล่าวขึ้น