"แล้วพวกยอดฝีมือขั้นหลอมเทพล่ะ?"
เจียงเหยียนหรานรีบถาม
ก่อนนางจะถูกหูเมี่ยวและหวงซางช่วยออกมา ก็เห็นกับตาว่าเย่อวิ๋นเฟยถูกรุมล้อมโดยยอดฝีมือขั้นหลอมเทพกว่าสิบคน สถานการณ์คับขันนัก
หลังจากนั้นนางก็หลบอยู่ในหอเงามายาตลอด ไม่รู้เรื่องที่เกิดภายนอกเลย
"พวกขั้นหลอมเทพบางส่วนถูกข้าฆ่า บางส่วนก็ถูกข้าไล่ตะเพิดไปแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวพลางหัวเราะ
"อะไรนะ?"
เจียงเหยียนหรานกับมารดาฟังแล้วก็ตะลึงงันไปทันที
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าคงไม่หลอกข้าใช่ไหม?
นั่นมันยอดฝีมือขั้นหลอมเทพเชียวนะ ถูกเจ้าฆ่าแล้วไล่ตะเพิดไปงั้นหรือ?"
เจียงเหยียนหรานไม่อยากเชื่อจึงถามต่อ
"พี่เจียง นายท่านของข้าไม่ได้หลอกท่านหรอก พวกขั้นหลอมเทพพวกนั้นโดนนายท่านของข้าตีจนราบคาบ ตายก็ตาย หนีก็หนี สะใจยิ่งนัก!"
หูเมี่ยวกล่าวพลางยิ้ม
"เป็นเรื่องจริง!
เย่อวิ๋นเฟย เจ้าสังหารยอดฝีมือขั้นหลอมเทพได้!"
เจียงเหยียนหรานกับมารดาต่างมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยความตะลึง ราวกับเห็นสัตว์ประหลาด
สำหรับนางกับมารดา แม้ยอดฝีมือขั้นจิตปราณก็จัดว่าสุดยอดแล้ว แต่นี่ยังมีขั้นหลอมเทพที่สูงส่งดั่งเทพยดา
ต้องรู้ว่าในแคว้นเป่ยหวง ยอดฝีมือขั้นหลอมเทพคือผู้แข็งแกร่งที่สุด เปรียบดังยอดพีระมิด
บัดนี้เย่อวิ๋นเฟยกลับสังหารขั้นหลอมเทพได้!
"หากบุตรีข้าได้อยู่กับชายหนุ่มผู้นี้ ก็นับเป็นทางเลือกที่ไม่เลว!