"ซูเย่ จงแสดงฝีมือให้เต็มที่ พวกเราสถาบันเทียนเต้า ต้องการอัจฉริยะอย่างเจ้า"
ผู้อาวุโสทังผู้นั้นเอ็นดูเย่อวิ๋นเฟยยิ่งนัก เอ่ยด้วยรอยยิ้ม
เขาเป็นผู้อาวุโสของสถาบันเทียนเต้า แต่กลับให้การต้อนรับชายหนุ่มที่เพิ่งเข้าสอบและยังไม่ได้เป็นศิษย์สำนักอย่างเป็นทางการด้วยความกระตือรือร้นถึงเพียงนี้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง
นั่นก็ยิ่งตอกย้ำว่าเขาให้ความสำคัญกับเย่อวิ๋นเฟยมากเพียงใด
ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ต่างแฝงแววอิจฉา
"เกียรติยศนี้ ควรเป็นของข้า!"
หลิ่วเฟยกัดฟันกรอด ใบหน้าอันงดงามบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียด
ในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิวแห่งแคว้นเทียน นางเคยชินกับการเป็นจุดสนใจมาโดยตลอด!
แต่บัดนี้กลับถูกคนอื่นช่วงชิงรัศมีไปจนหมดสิ้น ความรู้สึกเช่นนี้นางยากจะยอมรับ
ณ อีกฟากหนึ่ง เด็กหนุ่มชุดน้ำเงินที่ถูกเย่อวิ๋นเฟยตบกระเด็นไปเมื่อครู่ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความคับแค้นใจยิ่ง
ทว่าเขาก็ตระหนักดีว่า เจ้าหนุ่มซูเย่คนนี้มีพลังเหนือกว่า มีพรสวรรค์สูงส่งกว่า และยังได้รับความโปรดปรานจากผู้อาวุโสแห่งสถาบันเทียนเต้าอีก ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเขายังกล้าเข้าไปหาเรื่อง ก็คงเท่ากับรนหาที่ตาย
ดังนั้น แม้แต่การสบตาเย่อวิ๋นเฟยตรงๆ เขาก็ยังไม่กล้า
ผู้อาวุโสทังกล่าวจบ ร่างก็วาบหายขึ้นสู่ฟ้า หายลับไปในพริบตา
"เอาล่ะ การสอบดำเนินต่อไป!"
ผู้ดูแลเซี่ยประกาศเสียงกังวาน
ผู้ที่ยังไม่ได้ปีนบันไดต่างทยอยขึ้นสอบ