เสียงน้ำหยดติ๋ง ๆ ดังขึ้นข้างหู
เหมือนมีตะขาบนับไม่ถ้วนคลานอยู่บนแขน กลิ่นหอมประหลาดลอยเข้าจมูก
ความไม่สบายจากก้อนหินที่ทิ่มก้นทำให้อิ๋นหวยซีลืมตาขึ้นอย่างเลือนราง
"พวกเจ้าทั้งหมด คอยจับตาดูให้ดี นี่คือคนทดลองยาที่ผู้เฒ่าอูระบุเอาไว้ ถ้าหนีไปได้สักคน ข้าจะถลกหนังพวกเจ้า!"
"ขอรับ!"
เสียงหยาบคายของชายฉกรรจ์ดังเข้าหู ใบหน้าของอิ๋นหวยซีเปื้อนโคลนเปียกชื้น
นางเห็นแมงป่องกับงูเต็มพื้น ก็ตกใจจนตัวสั่น!
โซ่ที่พันอยู่บนข้อมือถูกกระชากจนเกิดเสียงดังกรุ๋งกริ๋ง ทันใดนั้นชาวแม้วที่ถือคบไฟก็หันมามอง จับจ้องนางเป็นตาเดียว
ชาวแม้วเหล่านี้ล้วนสวมเสื้อคลุมยาวสีคราม ประดับด้วยเครื่องเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ
อิ๋นหวยซีกลืนน้ำลายลงคอ นางมองไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองไม่ใช่คนเดียวที่ถูกมัดด้วยโซ่เหล็ก
ในถ้ำขนาดใหญ่นี้ กักขังผู้คนทุกเพศทุกวัยไว้นับไม่ถ้วน
ในที่สุด...ก็มาจนได้สินะ?
ชาติก่อนอิ๋นหวยซีเป็น "นักเรียนสามัญสามประการ"
หมายความว่าผลการเรียนธรรมดา ฐานะทางบ้านธรรมดา หน้าตาธรรมดา
นางกินอาหารกลางวันในโรงอาหารที่ไม่สะอาด เกิดอาหารเป็นพิษ ส่งโรงพยาบาลแต่ช่วยไม่ทัน
ไปรายงานตัวที่ยมโลก พนักงานตัดสินคดีเหลือบมองแวบหนึ่ง บอกว่าอายุขัยของนางยังไม่หมด
อยากส่งวิญญาณนางกลับเข้าร่างเดิม แต่ครอบครัวนางดันเอาศพที่เย็นเฉียบจนเย็นกว่านี้ไม่ได้แล้วไปเผาเสียแล้ว ใส่ไว้ในกล่องน้อย ๆ
พนักงานตัดสินคดีจนใจก็โบกมือใหญ่ ดังนั้นอิ๋นหวยซีลืมตาขึ้น ก็กลายเป็นทารกหญิงแรกเกิด
เคราะห์ซ้ำกรรมซัด อิ๋นหวยซีพบเรื่องน่าเศร้า พนักงานตัดสินคดีส่งนางเข้ามาในนิยายยูริเล่มหนึ่งที่เคยอ่าน
ค่าชดเชยที่บอกไว้ ไม่ใช่ "รางวัล" แบบนี้นี่นา!
ฮ่า ๆ ประเด็นสำคัญคือ นิยายยูริเล่มนี้เป็นนิยายเรทอาร์สุดคลาสสิก!!!
อิ๋นหวยซีเหมือนถูกฟ้าผ่า
ที่น่าอับอายยิ่งกว่าคือ ตัวตนของนางคือตัวประกอบตัวหนึ่งที่ทำให้นางเอกด้านมืดและตกต่ำ
คนรักเก่าที่เล่นกับจิตใจนางเอก สุดท้ายถูกนางเอกบดขยี้จนแหลกละเอียด
แม้จะเป็นตัวประกอบ แต่ในนิยายเอ่ยถึงเพียงนามสกุลไม่กี่ครั้ง นางกลับมีบทบาทในฉากเด่น ๆ อย่างครบถ้วน
ภาพมีชีวิตชีวาที่เคยลืมเลือนหมดสิ้นแล้ว กลับพุ่งเข้ามาในสมองอีกครั้ง
วรรณกรรมลิเบยทำร้ายผู้คนไม่รู้จบ
...
แสงคบไฟสะท้อนบนหินเปียกชื้น ชาวแม้วก้มตัวลง
"ท่านพี่ ผู้หญิงคนนี้อายุน้อย หน้าตางดงาม ไม่ขัดตา...พอดีส่งไปถวายพระแม่ได้เลย!"
แมลงพิษนับไม่ถ้วนคลานผ่านหน้าแข้ง อิ๋นหวยซีอดทนต่ออาการคัน รู้ว่าเนื้อเรื่องตอนนี้เป็นช่วงปลอดภัยไม่กี่ตอนในงานเขียนชื่อดังนี้
ที่จะตามมาต่างหาก คือ...
ไม่ได้ นางจะถูกฝังพิษรักเด็ดขาด!
ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นของเล่นระบายอารมณ์ของนางเอก กลายเป็นผีเดินได้!
แต่เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือนางห้ามถูกแมลงพิษพวกนี้กัดตายในกรงนี้
"เจ้าเอาแต่คิดเรื่องนี้ทุกวันได้ยังไง คิดอยากอวดเบื้องหน้าท่านหัวหน้าบูชาใหญ่หรือ?"
"ของชั้นต่ำพวกนี้ล้วนเป็นคนชั่วที่บุกรุกเข้ามาในหมู่บ้านของเรา สมควรให้สมบัติล้ำค่าเหล่านี้ได้กินเสียด้วยซ้ำ"
ศีรษะของชายคนนั้นใช้ผ้าดำพันไว้ เหมือนจานสีขนาดใหญ่ อิ๋นหวยซีแอบประเมินอายุของชาวแม้วคนนี้ ดูแล้วไม่ถึงยี่สิบต้น ๆ
นางเกิดแผนการหนึ่ง
รีบแสร้งทำท่าทางอ่อนแอ จงใจกระชากโซ่เหล็กให้เกิดเสียง
น้ำเสียงขลาดกลัว
"ข้า...เมื่อก่อนข้าเคยเป็นสาวใช้ของคุณหนูบ้านรวย การรับใช้ผู้อื่น...ข้าถนัดที่สุด...พวกท่าน...อย่าให้แมลงพวกนี้กินข้าเลย..."
"ข้าไปรับใช้คุณหนูของท่าน..."
ใบหน้าเปรอะเปื้อนเลอะเทอะ ผมเปียกโคลนเกาะกันเป็นกลุ่ม
เฉพาะเพียงใบหน้านี้ยังคงมองเห็นเค้าโครงชัดเจน ท่าทางหวาดกลัวของอิ๋นหวยซีไม่ได้ทำให้ชาวแม้วระแวง
ได้ยินว่าหญิงตรงหน้าเป็นสาวใช้ของบ้านคนรวย ชาวแม้วก็หัวเราะ
"พระแม่ของเราหรือ ที่ชนเผ่าอื่นอย่างพวกเจ้าจะมาทำให้แปดเปื้อน?"
"ข้าแนะนำให้เจ้าตัดใจเสียเถิด อยู่ที่นี่ซะดี ๆ!"
ทุกสองสามเดือน ผู้เฒ่าจะต้องการคนทดลองยาพิษ
คนต่างถิ่นที่บุกรุกเข้ามาในหมู่บ้านของพวกเขา ส่วนใหญ่ล้วนมีเจตนาร้าย จับมาฝึกใช้ยาพิษก็เหมาะดี
พระแม่ทรงพระประชวรเรื้อรัง พวกเขาต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ห้ามให้ผู้ไม่สะอาดเข้าใกล้พระแม่เด็ดขาด
"พวกเจ้า...ของสกปรกที่เลี้ยงแมลง! จับคนของหัวหน้าพวกเรา! พวกเจ้า...จะต้องชดใช้!"
ในกรงไม้ มือหยาบกร้านเปื้อนเลือดคู่หนึ่งจับลูกกรง เขย่าอย่างรุนแรง
คนผู้นั้นมีดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง คล้ายกับอยากถลกหนังชักเอ็นชาวแม้วนอกกรง
ยังไม่ทันขาดคำ ตะขาบตัวใหญ่นับไม่ถ้วนก็ไต่ขึ้นมาบนแก้มของเขา ชูก้ามตะขาบนับไม่ถ้วนที่ปลิวไสว ต่อให้เป็นชายแกร่งเพียงไหน ตอนนี้ก็ตกใจจนตัวอ่อนปวกเปียก
ไม่ทันที่เขาจะร้องลั่น
ตะขาบก็กัดลงบนสมองของเขาคำหนึ่ง
พิษแพร่กระจาย เพียงชั่วพริบตา ชายฉกรรจ์คนนั้นก็ชักกระตุกทั้งตัว อ่อนเปลี้ยหมดแรงล้มลงเหมือนกองเนื้อเน่า
ชาวแม้วรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ พากันหันหลังไปดู
ก็เห็นผู้เฒ่าอูที่ถือไม้เท้าเดินเข้ามา ใบหน้าอาบไปด้วยร่องรอยกาลเวลา แต่ดวงตาทั้งสองยังคงแวววาวดุจคบเพลิง
ด้านหลังผู้เฒ่า มีเสียงกระดึงเงินกระทบกัน
กรุ๋งกริ๋งไพเราะยิ่งนัก
ชาวแม้วพากันก้มศีรษะ กล่าวอย่างนอบน้อมว่า "คารวะพระแม่ คารวะผู้เฒ่า"
ได้ยินคำว่า "พระแม่" อิ๋นหวยซีก็อดไม่ได้ที่จะสังเกตตัวเอกของนิยายเรทอาร์เรื่องนี้
เงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าซีดเซียวด้วยโรคภัยแต่งดงามจนละสายตาไม่ได้ปรากฏแก่สายตา
กระโปรงยาวสีครามปักลายผีเสื้อสีเงินระยับพลิ้วไหว ข้อมือบอบบางของสตรีมีงูสีแดงสดตัวเล็ก ๆ พันอยู่ ชาวแม้วที่อยู่เคียงข้างนางพากันก้มตัว
ไม่กล้าเงยหน้ามองอย่างละเอียด
หางของงูสีแดงเสียดสีผ่านผิวหนัง ซางเช่อเดินไปข้างหน้า
ดวงตาสีดำล้ำลึกดุจก้นสระคู่นั้น ไร้แววตา
เหมือนกับในนิยายต้นฉบับ พระแม่แห่งแม้วผู้นี้เป็นคนตาบอด
สาเหตุที่จับตัวเอกก็ง่ายดาย พวกนางเป็นปมที่ติดพันมาจากชาติก่อน เป็นความสัมพันธ์ที่ปลูกฝังไว้
ต้องใส่แมลงพิษเข้าไปในร่างกายของนางเท่านั้น ซางเช่อจึงจะสามารถแบ่งปันประสาทสัมผัสทั้งห้าร่วมกับนางได้
ทุกสิ่งที่เห็น ความหนาวเย็นและอบอุ่น เปรี้ยวหวานขมเผ็ด สุขและทุกข์
พวกนางจะต้องร่วมแบ่งปันด้วยกันทั้งหมด
ดิ้นรนพัวพันไปจนตาย
เมื่อเห็นเครื่องเงินแพรวพราวมาหยุดตรงหน้า อิ๋นหวยซีมองงูสีแดงที่แลบลิ้นสองแฉก ก็หายใจถี่รัว
ซางเช่อค่อย ๆ หมอบลงต่อหน้าอิ๋นหวยซี
ใบหน้าที่อ่อนแอด้วยโรคภัยจนน่าเวทนาของนาง แต่งแต้มเป็นรอยยิ้ม
ยื่นห้านิ้วที่ไร้จุดหมายออกมา ขณะซางเช่อกำลังจะสัมผัสตัวอิ๋นหวยซี ชาวแม้วที่อยู่ด้านหลังก็ตะโกนอย่างตึงเครียดว่า "คนผู้นี้ไม่รู้ที่มาที่ไป โปรดพระแม่ระวังด้วย!"
ผู้เฒ่าอูหันศีรษะ ยื่นมือห้ามชาวแม้วไว้
เขาเอ่ยว่า "คนผู้นี้แหละคือผู้ที่เราตามหา เจ้าจงถอยไป"
ชาวแม้วหวาดกลัว รองเท้าผ้าถูกรอยกรวด ถอยหลังไป
นิ้วมือจับที่แขนของอิ๋นหวยซี สันจมูกโด่งของซางเช่อเสียดสีผ่านแก้มเปื้อนโคลนของอิ๋นหวยซี นางสูดลมหายใจลึก
เหมือนผีเสื้อกำลังลิ้มรสน้ำหวานของดอกไม้
กลิ่นโคลนเข้มข้น ผสมกับกลิ่นสนิมเลือดจาง ๆ ลอยเข้ามาในจมูก
ซางเช่อเผยอริมฝีปากบางที่มีสีเลือดจาง ๆ นั้น กระซิบข้างหูของอิ๋นหวยซี
ไอร้อนรินลามบนลำคอ ทำให้คนอดใจสั่นไม่ได้
"พบเจ้าแล้ว"
งูน้อยสีแดงสัมผัสได้ถึงความร่าเริงของเจ้านาย หัวงูแนบติดหลังมือของซางเช่อ ดวงตาคู่หนึ่งกลอกไปมา แลบลิ้นสองแฉก
เหมือนกำลังทักทายอิ๋นหวยซี
เพราะความกลัวงู ร่างกายของอิ๋นหวยซีตอบสนองโดยสัญชาตญาณ ข้อมือหดถอยไปด้านหลัง นางกลัวจริง ๆ ว่างูน้อยสีแดงตัวนั้นจะกัดนางเข้าสักคำ ทำให้นางพิษกำเริบตาย
ตายน่าสมเพชยิ่งกว่าชายฉกรรจ์คนเมื่อกี้เสียอีก
คนตรงหน้าเพียงขยับน้อย ๆ นิ้วของซางเช่อก็จะจับไหล่นางไม่อยู่
นิ้วขาวดุจลำเทียนของซางเช่อรีบคว้าลงด้านล่าง การเคลื่อนไหวของอิ๋นหวยซีถูกยับยั้ง
ใบหน้างามนั้นโน้มเข้ามาใกล้ ซางเช่อกระซิบว่า "เจ้าเป็นของข้า"
"ห้ามหนี"