หลิวเสี่ยวชวนหยิบจดหมายฉบับหนึ่งส่งให้เฉินกวนโหลว
“พ่อบ้านหลิวสั่งให้ข้านำจดหมายฉบับนี้ส่งถึงมือท่านโดยตรง”
“ไม่มีคำสั่งอื่นใดอีกหรือ? ไม่ได้ฝากคำพูดมาสักคำ?” เฉินกวนโหลวรู้สึกสงสัยใคร่รู้
หลิวเสี่ยวชวนส่ายหน้า “ภารกิจของข้าสำเร็จแล้ว น้ำชาของท่านเฉินหอมกลมกล่อมจริง ๆ ลาขอรับ!”
ชายผู้นี้มาเร็วไปเร็วยิ่งนัก เสร็จธุระแล้วไม่ยอมปะปนเสียเวลาแม้แต่น้อย
เฉินกวนโหลวเดินส่งเขาออกไปถึงหน้าประตู จึงย้อนกลับมาที่ห้องหนังสือแล้วแกะจดหมายดู ภายในซองมีธนบัตรเงินร่วงออกมาสองใบ รวมเป็นห้าสิบตำลึง
นี่คือค่าตอบแทนที่พ่อบ้านหลิวเคยสัญญาไว้ นับว่าไม่น้อยหน้าผู้ใด และก็เป็นคนที่รักษาคำพูด เรื่องความยุ่งเพิ่งจะจบลง ก็ส่งคนนำธนบัตรเงินมาส่งให้ทันที
วันเวลาผ่านไปเรียบ ๆ เฉย ๆ คุกสวรรค์ยังคงเป็นเช่นเดิม เล่นไพ่ ฆ่าเวลา
มีเพียงเฉินกวนโหลวเท่านั้นที่ในใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
เขารู้ตัวเป็นครั้งแรกว่า การจะฆ่าคนสักคนในคุกสวรรค์มันช่างยากเย็นเพียงใด
ตูม!
ทันใดนั้น เสียงมหาศาลก็ดังขึ้น ทุกคนในห้องพักเวรหยุดการเคลื่อนไหวในทันที แล้วมองไปยังนอกประตู
“เสียงอะไร?”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“ให้ตายเถอะ! บุกคุก!”
“มีคนบุกฝ่าเข้าคุกสวรรค์! รีบจับอาวุธ รุมสู้ด้วยกัน!”
อาคารคุกสวรรค์ ครึ่งหนึ่งอยู่บนพื้นดิน อีกครึ่งหนึ่งอยู่ใต้ดิน
พวกโจรผู้กล้าหาญบุกทะลวงจากหลังคาลงมาโดยตรง ตะลุยเข้าไปในคุกสวรรค์ มาถึงร่วมยี่สิบคน
“ฆ่า!”
“รีบออกไปขอความช่วยเหลือ มีคนบุกคุก!”
เหล่าผู้คุมเรือนจำพากันตะลึงงัน หลายคนเป็นครั้งแรกที่ได้พบกับการบุกคุก ยังเป็นการบุกคุกที่ใหญ่โต ป่าเถื่อน และทารุณเช่นนี้ ไม่แยแสต่อกฎหมาย บุกคุกด้วยกำลังโดยตรง