ตรวจตรารอบหนึ่ง ไร้ซึ่งภัยคุกคามจากตวนเทียนหลิน เฉินกวนโหลวรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง
เขาฮัมเพลงกล่อมเดินกลับไปยังห้องพักเวร ในเมื่อใกล้จะถึงแล้ว จู่ ๆ เขาก็หยุดฝีเท้า
หน้าประตูห้องพักเวรทั้งในและนอก มีมือปราบจากหน่วยหกประตูรูปร่างสูงใหญ่ยืนเรียงกันสองแถว ใบหน้าแต่ละคนหุบยาวราวกับยมทูตกำลังตรวจตราอาณาเขต
เฉินกวนโหลวเห็นเช่นนั้นก็สูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าเต็มปอด
ผู้เป็นนายข้างบนนี่เจ้าเล่ห์แท้ บังอาจฉวยจังหวะที่ทุกคนผ่อนคลาย จู่ ๆ ก็บุกตรวจแบบไม่ทันตั้งตัว ยิ่งกว่านั้นคืนนี้กำลังคนไม่ครบ มีถึงครึ่งหนึ่งไม่อยู่ในตำแหน่ง ไม่ไปร่วมพนันที่เรือนจำหมายเลขเจี่ย ก็ไปหลับนอนที่ห้องทำงาน
เหล่าคนที่อยู่เวรอยู่การก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน กำลังเล่นการพนัน ถูกจับคาหนังคาเขา
จบเห่!
เฉินกวนโหลวรู้สึกทั้งโล่งใจและหวาดหวั่น เขากลัวว่าจะถูกฉุดเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย ได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันฝ่าความอายเดินเข้าไปในห้องพักเวร
ภายในห้องพักเวรเงียบสนิท แม้แต่คนที่หายใจแรง ๆ ก็ไม่มี
ทันทีที่เขาเดินเข้าไป ก็เห็นผู้คุมเรือนจำหลี่หู่คุกเข่าอยู่ตรงกลาง การพนันในห้องพักเวรคืนนี้ ล้วนเป็นฝีมือของเขาจัดตั้งขึ้น ส่วนผู้คุมเรือนจำคนอื่น ๆ คุกเข่าอยู่สองข้างทาง ต่างตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว
ด้านหน้า รองเสนาบดีซ้ายกระทรวงยุติธรรม นามว่าซุนเต้าหนิง ท่านซุนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือยังถือถ้วยชากระเบื้องสีขาวใบหนึ่ง ในถ้วยมีไอน้ำลอยกรุ่น หมอกควันลอยละล่องคล้ายความฝัน ใบหน้าของท่านซุนจึงดูเลือนรางไม่ชัดเจน
ไม่ว่าจะผิดหรือไม่ผิด เฉินกวนโหลวไม่พูดพล่ามทำเพลง คุกเข่าลงขอขมาทันที "คารวะท่านผู้ใหญ่! มิได้รีบออกมารับท่าน ขอท่านโปรดอภัยด้วยขอรับ"