แต่เช้าตรู่ เฉินกวนโหลวเดินก้าวเท้าอย่างกระฉับกระเฉงเข้าไปในคุกใหญ่หมายเลขเจี่ย
ล้วนเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย ต่างคนต่างทักทายกันไปมา
“เฉินกวนโหลว เจ้ามานี่หน่อย”
ผู้คุมหว่านปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน สีหน้าอิดโรยและหม่นหมอง เรียกเฉินกวนโหลวเข้าไปในห้องทำงาน
“ผู้น้อยคารวะท่านผู้คุมหว่าน!”
เฉินกวนโหลวทำตามระเบียบ คำนับถามข่าวดั่งเด็กใหม่ในวงการ
แต่ผู้คุมหว่านกลับจ้องเขานิ่งไม่วางตา
เมื่อเฉินกวนโหลวรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะโมโห ผู้คุมหว่านก็เอ่ยปากว่า “ในเมื่อเจ้ามาที่คุกใหญ่หมายเลขเจี่ยแล้ว ต่อไปก็ทำงานให้ดี ๆ ท่านพานเห็นเจ้าเข้าตา พอดีว่าขาดหัวหน้าผู้คุมอยู่หนึ่งคน เจ้าก็รับตำแหน่งนั้นไปแทนเถอะ”
“ข้าเป็นหัวหน้าผู้คุมงั้นหรือ?” เฉินกวนโหลวสงสัยว่าตนฟังผิดไปหรือเปล่า คำข่มขู่ของนักกระบี่ได้ผลขนาดนั้นเชียวหรือ? หรือว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะเอาเขาไปตั้งบนกองไฟ
“ในคุกใหญ่หมายเลขเจี่ยมีผู้อาวุโสมากมายขนาดนี้ พวกเขาน่าจะเหมาะสมกับตำแหน่งนี้มากกว่าข้า”
“พวกเขาแค่พออ่านออกเขียนได้ไม่กี่ตัว ส่วนเจ้าเรียนหนังสือมาอย่างจริงจัง ท่านพานกล่าวไว้ว่า คุกใหญ่หมายเลขเจี่ยต้องการคนที่มีความสามารถอย่างเจ้า อย่างไร เจ้ามีข้อคัดค้านต่อการตัดสินใจของข้ากับท่านพานหรือ?” ผู้คุมหว่านใช้อำนาจข่ม
เฉินกวนโหลวรีบปฏิเสธ “ท่านผู้คุมเข้าใจผิดแล้ว ผู้น้อยเพียงกังวลว่าคนอื่นจะไม่ยอมรับ”
“นั่นก็เป็นปัญหาของเจ้าเอง จะทำให้คนอื่นยอมรับได้อย่างไร เจ้าก็คิดเอาเอง นี่คือตารางเวร เอาไปเถอะ ต่อจากนี้ก็เข้าทำงานตามเวลาที่เขียนไว้ในนี้ จงใช้ใจทำงานให้มากขึ้น ที่นี่ไม่ใช่คุกใหญ่หมายเลขปิ่ง ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาทำตามอำเภอใจได้ อย่านำเอาธรรมเนียมเลว ๆ ของคุกใหญ่หมายเลขปิ่งมาที่นี่”