เมื่อต้องเผชิญกับคำถามไร้มารยาทของชายหนุ่ม ลู่หยางก็ขมวดคิ้ว มองอีกฝ่ายอย่างดูแคลนแล้วกล่าวว่า “แล้วนายเป็นใคร ทำไมผมต้องบอกนายด้วย?”
“อีกอย่าง ที่นี่คือห้องทำงานของพี่รูเหยียน พวกนายบุกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธอ ผมแนะนำให้รีบออกไปเสียจะดีกว่า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มก็โกรธจนหน้าเขียว กล่าวอย่างโมโหว่า “ไอ้หนู นายพูดว่าอะไรนะ?”
“ลองพูดอีกทีซิ กล้าไหม?”
ขณะที่ลู่หยางกำลังจะโต้กลับไปว่า “คำดี ๆ ไม่พูดซ้ำสอง” ประตูห้องแต่งตัวและพักผ่อนของหลิวรูเหยียนก็เปิดออกกะทันหัน เสียงเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนดังมาจากหน้าประตูว่า “เสี่ยวหยาง ตอนนี้พี่รูเหยียนสวยไหม?”
ตึก ตึก ตึก!
เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังกังวานตามมา
ลู่หยางหันกลับไปมอง แล้วก็เห็นหลิวรูเหยียนสวมถุงน่องดำบาแลนเซียกาอันเซ็กซี่ กำลังบิดเอวเย้ายวนเดินออกมาจากด้านใน
เขาไม่มีเวลาชื่นชมให้มาก รีบพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ใช้ร่างกายบังภาพชวนใจเต้นนั้นไว้ แล้วพาเธอกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวและพักผ่อนอย่างเร่งรีบ
เมื่อครู่หลิวรูเหยียนสังเกตเห็นคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาในห้องทำงาน รีบยกมือตบอกอวบอิ่มของตนอย่างเขินอาย แล้วถามว่า “เสี่ยวหยาง ทำไมหวันหมิงเสวียนถึงมาอยู่ในห้องทำงานของพี่ได้?”
“เมื่อกี้ถ้านายไม่รีบช่วยบังไว้ พวกนั้นคงได้เห็นพี่เต็ม ๆ แน่!”
ลู่หยางอธิบายว่า “พี่รูเหยียน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหวังหมิงเสวียนมาทำอะไร ตอนพี่กำลังเปลี่ยนถุงน่องบาแลนเซียกา พวกเขาก็บังเอิญเดินเข้ามาพอดี ผมยังไม่ทันได้บอกพี่ พี่ก็ออกมาแล้ว!”