ลู่หยางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง จนเมื่อฝ่ามือใหญ่ราวพัดด้ามยักษ์ของอีกฝ่ายฟาดลงมาแข็งแกร่งดุจแผ่นเหล็ก เขาจึงตวัดฝ่ามือสวนออกไปเร็วปานสายฟ้าแลบ
ฝ่ามือทั้งสองปะทะกัน พลังปะทุระเบิดออกมา
สิ่งที่ระเบิดไปพร้อมกันคือฝ่ามือทั้งสองข้างของผู้อาวุโสอวี๋ ซึ่งแหลกละเอียดกลายเป็นเศษผงในพริบตา!
ผู้อาวุโสอวี๋ราวกับถูกฟ้าผ่าซ้ำ ร่างทั้งร่างกระเด็นลอยถอยหลังไปไกลสามสี่เมตร ก่อนจะกระแทกพื้นดังโครมอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
แรงกระแทกทำให้พื้นทั้งห้องสั่นสะเทือนไม่น้อย
ผู้อาวุโสอวี๋ที่มือทั้งสองข้างถูกทำลาย เพิ่งดิ้นรนจะลุกขึ้นจากพื้น แต่พอลุกได้เพียงครึ่งทาง เลือดคั่งจากปี 1982 ก็พุ่งออกจากปากอย่างห้ามไม่อยู่
จากนั้นเขาก็หมดสติแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไม่รับรู้สิ่งใดอีก
ลู่หยางไม่ได้มองผู้อาวุโสอวี๋ที่หมดสติ หากหันไปมองหลิวรูเหยียนซึ่งยืนอยู่ข้างกาย ตอนนี้สีหน้าของเธอตื่นตะลึงยิ่งกว่าเดิม!
ส่วนเจียงเฮ่อตากับพวกนั้น ต่างพากันตาค้างไปหมดแล้ว!
ครั้งนี้เจียงเฮ่อตาตั้งใจจัดการลู่หยาง ชาวไร่ผลไม้น้อย ให้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ จึงยอมจ่ายค่าตอบแทนให้สมาคมหมาป่าเป็นพิเศษ เพื่อเชิญผู้อาวุโสอวี๋ซึ่งเป็นผู้อาวุโสร่วมสมาคมมาช่วย
ใครจะคิดว่าผลสุดท้าย ผู้อาวุโสอวี๋กลับถูกลู่หยางจัดการได้ง่ายดายราวกับกินข้าวดื่มน้ำ
ลู่หยางมองเจียงเฮ่อตาที่ยังตาค้าง ก่อนเดินไปหยุดตรงหน้าแล้วตบแก้มอีกฝ่าย พลางพูดหยอกเย้าว่า “ฉันว่าไง เจียงเฮ่อตา ฝีมือแค่นี้ยังคิดจะมาแก้แค้นฉันอีก ใครกันที่ให้ความกล้านายมา?”