ลู่หยางพยักหน้าทันที แล้วพูดกับลู่ฟู่ว่า “พ่อ ตอนนี้พ่อไปนอนบนโซฟาก่อน ผมจะนวดให้เพื่อกระตุ้นเส้นลมปราณให้ไหลเวียน แล้วค่อยรักษาด้วยวิชาฝังเข็ม!”
ตั้งแต่ตอนที่สติกลับมาเป็นปกติและเห็นลู่ฟู่เป็นครั้งแรก ลู่หยางก็ใช้ดวงตามังกรเทพตรวจดูขาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายล่วงหน้าแล้ว ในสายตาคนทั่วไป อาการนี้ยากจะรักษาให้หายขาดอย่างแท้จริง
แต่เขามีวิชาแพทย์เทพยดาอยู่กับตัว สามารถรักษาให้อีกฝ่ายฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ กลับมายืนและเดินได้เหมือนคนปกติทุกประการ
ลู่ฟู่พยักหน้าอย่างตื่นเต้น “ดี ตอนนี้ฉันจะไปนอนบนโซฟาเลย หยางเอ๋อร์ วางใจรักษาให้เต็มที่ ต่อให้รักษาไม่หาย ฉันก็ไม่โทษแกแน่นอน!”
เมื่อลู่ฟู่นอนเรียบร้อยแล้ว ลู่หยางก็เริ่มใช้วิธีนวดกระตุ้นเส้นลมปราณ ค่อย ๆ นวดให้อีกฝ่ายอย่างเป็นขั้นเป็นตอน
ในตอนแรก ลู่ฟู่ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ เพราะขาทั้งสองข้างแห้งเหี่ยวราวกับกิ่งไม้แห้ง ไม่มีความรู้สึกจากเส้นประสาทแม้แต่น้อย
แต่แล้ว...
เมื่อลู่หยางนวดต่อเนื่องไปได้เพียงหนึ่งเค่อ จู่ ๆ ขาทั้งสองข้างของเขาก็เริ่มมีความรู้สึกขึ้นมา
ลู่ฟู่ตกใจจนร้องออกมา “นี่ นี่ นี่... ขาทั้งสองข้างของฉันรู้สึกได้จริง ๆ แล้วหรือ?!”
เพื่อยืนยันเรื่องนี้ เขารีบพูดกับโจวกุ้ยฮวาอย่างตื่นเต้น “เมียจ๋า มัวยืนอึ้งทำไม รีบบีบต้นขาฉันสักที ดูซิว่าจริงหรือเปล่า!”
โจวกุ้ยฮวารีบใช้มือบีบต้นขาเขาอย่างแรง ผลคือความเจ็บทำให้น้ำตาของลู่ฟู่ไหลพราก เขาจึงแสร้งทำเป็นโมโห “เมียจ๋า ทำไมบีบแรงขนาดนั้น ตั้งใจเอาคืนฉันหรือไง?”