สวี่หลี่จื่อเห็นว่าลู่หยางยังจะไปที่ห้องทำงาน ก็รีบห้ามไว้ทันที “เสี่ยวหยาง เจ้าหลิวไม่ให้นายไป แล้วทำไมนายยังจะไปอีกล่ะ?”
ลู่หยางอธิบายว่า “เจียงเฮ่อตามุ่งเป้ามาที่ผมโดยเฉพาะ ถ้าผมไม่ไปจัดการเรื่องนี้ให้จบ อีกฝ่ายต้องกลับมาหาอีกแน่!”
“ยิ่งกว่านั้น ผมยังเป็นห่วงว่าเจียงเฮ่อตาจะคิดไม่ซื่อกับพี่รูเหยียนด้วย!”
สวี่หลี่จื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไป สุดท้ายจึงพยักหน้ารับ “เสี่ยวหยาง ถ้าอย่างนั้นนายก็ระวังตัวหน่อยนะ ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ฉันจะอยู่ข้างนอก คอยแจ้งตำรวจให้พวกนายได้ทันที!”
ลู่หยางพยักหน้า แล้วรีบเดินตรงไปยังห้องทำงานของหลิวรูเหยียน
ในเวลาเดียวกัน
ภายในห้องทำงานของหลิวรูเหยียน
เจียงเฮ่อตานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาในห้องทำงาน สายตากวาดมองหลิวรูเหยียนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงใจ
แววตาของเขาเผยประกายชั่วร้าย แต่ท้ายที่สุดก็ยังเก็บงำไว้บ้าง เพราะหวั่นเกรงเบื้องหลังของหลิวรูเหยียน
เขาพูดกับหลิวรูเหยียนตรง ๆ ว่า “หลิวรูเหยียน เธอน่าจะรู้จุดประสงค์ที่ฉันพาคนมาที่นี่ในครั้งนี้แล้วใช่ไหม?”
หลิวรูเหยียนตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “เจียงเฮ่อตา นายมาหาลู่หยางเพื่อแก้แค้นโดยเฉพาะหรือ?”
“ถ้าใช่ ก็เชิญนายออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย!”
เจียงเฮ่อตากัดฟันกรอด “หลิวรูเหยียน เธอคิดจริง ๆ หรือว่าเรื่องที่ชาวไร่ผลไม้น้อยคนนั้นทำแขนฉันพิการ จะจบลงแค่นี้?”