หลังจากจางเอี๋ยนหรานหอมแก้มลู่หยางไปหนึ่งครั้ง นางก็เพิ่งรู้ตัวว่าทำไม่ถูกต้อง ใบหน้ารูปไข่อันงดงามพลันขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความกระอักกระอ่วน
นางอธิบายอย่างเขินอายว่า “เอ่อ... คือว่า... คุณหนุ่มหล่อ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหอมคุณนะ เมื่อกี้ฉันตื่นเต้นเกินไปจริง ๆ!”
หลังอธิบายจบ จางเอี๋ยนหรานก็รีบแนะนำตัวเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน “ฉันชื่อจางเอี๋ยนหราน ต่อไปพวกคุณเรียกฉันว่าเอี๋ยนหรานก็ได้!”
“ไม่ทราบว่าพวกคุณสองคนชื่ออะไรกัน?”
ลู่หยางแอบนึกทบทวนความรู้สึกแปลกใหม่ตอนถูกจางเอี๋ยนหรานหอมแก้มอยู่ในใจ ก่อนแนะนำตัวบ้างว่า “ผมชื่อลู่หยาง ต่อไปคุณเรียกผมว่าเสี่ยวหยางก็ได้!”
จากนั้นเขาก็ชี้ไปยังหลิวเชียนเชียนผู้เลอโฉมแล้วแนะนำว่า “คนนี้คือหลิวเชียนเชียน คุณเรียกเธอว่าเชียนเชียนก็ได้!”
ลู่หยางเปลี่ยนมาถามด้วยความสงสัยว่า “เอี๋ยนหรานใช่ไหม? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”
จางเอี๋ยนหรานอธิบายว่า “ไม่นานมานี้ฉันมากับเพื่อนคนหนึ่งเพื่อหาโสมป่าอายุร้อยปีบนเขาเถาฮวา แต่นอกจากจะไม่พบร่องรอยอะไรแล้ว พวกเรายังถูกสัตว์ป่าตัวหนึ่งจู่โจม ฉันเลยพลัดหลงกับเพื่อน!”
“โทรศัพท์ของฉันก็หายไปด้วย เลยติดต่อพวกเขาไม่ได้!”
“แต่โชคดีที่ครั้งนี้ได้เจอพวกคุณ ถ้าไม่ได้พวกคุณช่วยไว้ ฉันคงแย่แน่...”