เพื่อให้หลิวเซียงเฉี่ยวเชื่อสนิท ลู่หยางจึงหยิบสมุนไพรต้นเล็ก ๆ ที่เก็บมาจากเทือกเขาเถาฮวาเมื่อบ่ายวันนี้ ซึ่งใส่ไว้ในกระเป๋าออกมาโยนลงในน้ำน้ำตาลแดง
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิวเซียงเฉี่ยวก็เชื่อสนิท
เธอรีบป้อนน้ำน้ำตาลแดงทั้งถ้วยให้เสี่ยวหงหงที่ยังหมดสติอย่างระมัดระวัง
ตอนแรก แม้เสี่ยวหงหงจะหลับอยู่ก็ยังมีสีหน้าเจ็บปวดทรมาน แขนขาเล็ก ๆ ทั้งสี่ขดงอ ขนตายาวสั่นระริกไม่หยุด
แต่หลังจากดื่มน้ำน้ำตาลแดงจนหมดถ้วย อาการเหล่านั้นก็หายไปจนหมด ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ขาวซีดและงดงามราวกับหยกแกะสลักของเธอก็กลับมาแดงระเรื่ออีกครั้ง
น่ารักสุด ๆ
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิวเซียงเฉี่ยวก็โล่งใจขึ้นมาก รีบวางถ้วยลงแล้วเอ่ยกับลู่หยางที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความซาบซึ้งใจ “เสี่ยวหยาง ขอบใจนะ!”
“ถ้าไม่ได้แก วันนี้เสี่ยวหงหงคงตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวงแน่!”
“แล้วป้าเซียงจะตอบแทนแกยังไงดีล่ะ?”
ในหัวของลู่หยางพลันนึกถึงคำสัญญาที่เธอเพิ่งให้ไว้ก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมให้เธอตอบแทนเขาแบบนั้นจริง ๆ จึงรีบส่ายหน้า “ป้าเซียง เกรงใจกันเกินไปแล้ว ผมไม่ต้องการอะไรตอบแทนหรอก...”
แต่แล้ว?
หลิวเซียงเฉี่ยวกลับขัดขึ้นทันที “เสี่ยวหยาง แกช่วยรักษาอาการป่วยของเสี่ยวหงหงจนหายแล้ว จะไม่ให้ป้าตอบแทนได้ยังไง?”
……
ตอนลู่หยางเดินออกจากเรือนเล็กของหลิวเซียงเฉี่ยว ดวงจันทร์บนท้องฟ้าก็ลอยสูงแล้ว ค่ำคืนมืดลึก