ชายหนุ่มแสดงท่าทีสุภาพอ่อนน้อมราวกับสุภาพบุรุษ อีกทั้งยังบอกตรง ๆ ว่าตนเป็นบุตรสายตรงของตระกูลกู่ผู้มั่งคั่งและทรงอิทธิพลในเจียงเฉิง ในสายตาเขา หญิงชาวบ้านแสนสวยตรงหน้าย่อมต้องยินดีให้ช่องทางติดต่ออย่างแน่นอน
เพราะในบรรดาหญิงสาวที่เขาเคยพบ ไม่ว่าจะสวยหรือไม่สวย ล้วนมีจุดร่วมอย่างหนึ่ง นั่นคือชอบความหรูหราและหลงใหลในวัตถุ
ในสายตาเขา หญิงชาวบ้านแสนสวยตรงหน้านี้ก็คงไม่ใช่ข้อยกเว้น
แต่แล้ว...
สิ่งที่ทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อก็คือ หลิวเชียนเชียนไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธ กลับทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุไปเสียอย่างนั้น
ที่ทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าคือ ตอนที่เขาเข้าใกล้ แววตาของอีกฝ่ายกลับเผยความรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน
จากนั้นเธอก็ถอยไปสองสามก้าว แล้วเดินตามลู่หยาง ชาวนาตัวน้อยคนนั้นจากไปอย่างรวดเร็ว
พี่เต้ากับชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ด้านหลังเดินเข้ามา ถามอย่างประหลาดใจว่า “เป็นไง ไม่ได้ช่องทางติดต่อมาหรือ?”
ชายหนุ่มสบถออกมาอย่างอดไม่ไหว “แม่งเอ๊ย! นังตัวแสบนั่นเมื่อกี้ทำเป็นมองไม่เห็นฉัน นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเจอเรื่องแบบนี้ ช่างบังอาจนัก!”
พี่เต้ากวาดตามองหลิวเชียนเชียนที่เดินห่างออกไปแล้ว โดยเฉพาะเรียวขายาวเซ็กซี่ของอีกฝ่าย ก่อนเอ่ยกับชายหนุ่มว่า “พี่เฟิง หญิงชาวบ้านแสนสวยคนนี้ยิ่งทำให้พี่สนใจขึ้นทุกที!”
“นายรีบพาจางเอี๋ยนหรานกับหลี่เซียนเอ๋อร์ออกไปก่อนดีไหม ส่วนพี่กับพี่เจียงจะดักขวางชาวนาตัวน้อยกับหญิงชาวบ้านแสนสวยคนนั้นไว้ด้านหลัง!”