เซี่ยหรานมองเยี่ยนจิงซวี่ แววตาหม่นลึก
เยี่ยนจิงซวี่สังเกตเห็นสายตาของเธอเช่นกัน แต่ก็ยังรับคำมารดา «ได้ครับ ยาที่หรานหรานต้องดื่มทุกวัน แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ»
เขาเอาแต่สวมบทคนดี คอยร่วมมือกับแม่ของเธอรังแกเธอ
เมื่อก่อนทำไมเธอถึงไม่เคยรู้สึกว่าเขาเสแสร้งขนาดนี้นะ?
คงเป็นเพราะตอนนั้นเธอรักเขา เลยมองอะไรไม่ชัดกระมัง?
«หรานหราน อย่าโกรธแม่เลยที่แม่คอยให้ลูกดื่มยา แม่ทำไปก็เพราะหวังดี อยากให้ลูกตั้งท้องเร็ว ๆ จะได้ส่วนแบ่งหุ้นในมือคุณย่า แล้วช่วยให้จิงซวี่ได้ตำแหน่งทายาท ต่อไปจิงซวี่ก็จะขอบคุณลูกเอง ส่วนลูกก็จะมีลูกเป็นหลักประกันในอนาคต»
จงหว่านอวี้อบรมเธอด้วยท่าทีราวกับทำทุกอย่างเพื่อเธอ
«ทราบแล้วค่ะ» เซี่ยหรานก้มหน้ารับคำ ทว่าความจริงเธอจะไม่ดื่มยาอีกแล้ว
พอจงหว่านอวี้กลับไป เธอก็จะคุยเรื่องหย่ากับเยี่ยนจิงซวี่ ส่วนยาจีนบำรุงอะไรนั่น ก็ให้เยี่ยนจิงซวี่ดื่มเองเถอะ
กินข้าวเสร็จ เซี่ยหรานก็ไปอาบน้ำ
พออาบน้ำเสร็จ เธอคาดว่าจงหว่านอวี้น่าจะกลับไปแล้ว จึงเดินออกจากห้องไปหาเยี่ยนจิงซวี่
เพิ่งก้าวลงบันได ก็ได้ยินเสียงจงหว่านอวี้จากห้องรับแขก «จิงซวี่ เรื่องย้ายตัวอ่อนของเสวี่ยอันเป็นยังไงบ้าง?»
เท้าของเซี่ยหรานชะงักค้างตรงหัวบันได เลือดในกายราวกับแข็งเป็นน้ำแข็ง
แม่สามีก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรือ?
ที่แท้ทุกคนรู้กันหมดว่าเยี่ยนจิงซวี่นอกใจและกำลังทำเด็กหลอดแก้ว มีเพียงภรรยาอย่างเธอที่ถูกปิดหูปิดตา
แล้วเรื่องนี้พวกเขาวางแผนร่วมกันหรือเปล่า?
ร่างกายของเธอสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนจะได้ยินเยี่ยนจิงซวี่ตอบว่า «การผ่าตัดถือว่าประสบความสำเร็จชั่วคราวครับ แต่จะตั้งท้องได้หรือเปล่า ต้องรออีกสิบวันถึงจะรู้»
«ต้องตั้งท้องได้แน่นอน» จงหว่านอวี้เต็มไปด้วยความคาดหวัง «พอเสวี่ยอันตั้งท้อง ลูกก็จะได้เป็นทายาทตระกูลเยี่ยนของเรา!»
จงหว่านอวี้เฝ้ารอวันนี้แม้กระทั่งในความฝัน
เยี่ยนจิงซวี่มีแววตาลึกล้ำ «เมื่อกี้แม่ยังให้เซี่ยหรานดื่มยาจีนทำไมครับ?»
เขาคิดว่าเมื่อเย่เสวี่ยอันตั้งท้องแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องให้เซี่ยหรานดื่มยาอีก
หลายปีมานี้เธอดื่มยามาตลอด จนน้ำหนักขึ้นหลายสิบจิน เยี่ยนจิงซวี่แทบมองไม่ไหวแล้ว
«แม่ก็ทำเพื่อแกไม่ใช่เหรอ? จับสองทางไว้ก่อน ถ้าทั้งคู่ตั้งท้องได้ก็ดีไม่ใช่หรือไง? เรื่องน่ายินดีสองเรื่องพร้อมกัน เด็กทุกคนก็เป็นลูกของตระกูลเยี่ยน แม่จะดูแลอย่างดี โดยเฉพาะจิงเหิงเพิ่งเสียไป เสวี่ยอันไม่มีที่พึ่งในใจ ถ้าช่วงนี้มีลูกสักคน บางทีเธอก็คงทำใจลุกขึ้นมาได้...» พอพูดถึงเยี่ยนจิงเหิง พี่ชายคนโตของตระกูลเยี่ยน จงหว่านอวี้ก็ร้องไห้อีกครั้ง
เยี่ยนจิงเหิงประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตที่อเมริกา เย่เสวี่ยอันเล่าว่าทั้งคู่ไปซื้อของด้วยกัน แล้วบังเอิญเจอคนร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง ถูกยิงกราดกลางถนนจนเสียชีวิต
จงหว่านอวี้เอาแต่เสียใจที่ตัวเองส่งเยี่ยนจิงเหิงไปขยายธุรกิจของกลุ่มบริษัทที่ต่างประเทศ
แต่เยี่ยนจิงซวี่ทนฟังแม่ร้องไห้ไม่ไหว เขาหลับตาลง ขยี้หว่างคิ้วแล้วพูดว่า «แม่กลับไปเถอะครับ»
พูดจบก็เดินขึ้นบันได แล้วก็เห็นเซี่ยหราน
เซี่ยหรานยืนอยู่บนขั้นบันไดสูงสุด มองลงมาที่เขาด้วยแววตาหม่นลึก
สีหน้าเยี่ยนจิงซวี่ชะงักไป ก่อนจะกลับเป็นปกติราวกับยอมรับผลที่เกิดขึ้น «ได้ยินหมดแล้วหรือ?»
เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นเคย ไม่มีความละอายแม้แต่น้อยที่ถูกจับได้ว่ามีชู้
ดูท่าเขาคงไม่ใส่ใจแล้วว่าเธอจะรู้เรื่องนี้
เซี่ยหรานบอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร บางทีคงเป็นความเศร้าสลด
เธอได้ยินเสียงตัวเองถามเบา ๆ «คุณกับเย่เสวี่ยอันกำลังทำเด็กอยู่เหรอ?»
«อืม» เยี่ยนจิงซวี่ไม่ได้ปิดบังเธอ
เดิมทีเซี่ยหรานคิดว่าเยี่ยนจิงซวี่จะยังโกหกเธอต่อไป ไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่ทำเช่นนั้น
ความคิดในใจเธอพลันแหลกสลายเป็นผุยผง เธอถามเสียงแหบพร่า «คนในครอบครัวคุณรู้เรื่องนี้กันหมดเหรอ?»
«คุณย่ายังไม่รู้»
หมายความว่า นอกจากคุณย่าเยี่ยนแล้ว แม่สามีกับพี่สาวสามีก็รู้เรื่องนี้กันหมด
เซี่ยหรานกำมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว «เพราะฉะนั้นเรื่องนี้เป็นผลจากการปรึกษากันของทั้งครอบครัวงั้นเหรอ?»
«ก็ประมาณนั้น» เยี่ยนจิงซวี่พยักหน้า ดูเหมือนคิดว่าถึงตอนนี้ไม่จำเป็นต้องปิดบังเธออีกแล้ว สีหน้าเรียบเฉย «พี่ใหญ่เสียไปแล้ว เสวี่ยอันไม่มีที่พึ่งในใจ ทุกวันเอาแต่กลัดกลุ้ม เธอต้องมีลูกสักคนถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อได้»
«คุณก็เลยเข้าไปแทนที่พี่ชายงั้นสิ? ทำตามความปรารถนาสุดท้ายของพี่ชาย ด้วยการมีลูกไว้สืบสกุลให้เขา?» เซี่ยหรานหัวเราะเยาะ
«ทำไมต้องพูดให้ฟังดูแย่ขนาดนั้นด้วย?» เยี่ยนจิงซวี่เงยหน้าขึ้น มองเธอด้วยสายตาพิจารณาราวกับไม่รู้จักกัน คล้ายเธอเป็นผู้หญิงไร้มารยาทคนหนึ่ง
เซี่ยหรานโกรธจนหัวเราะออกมา «สามีของฉันกำลังทำเด็กหลอดแก้วกับพี่สะใภ้ แต่ฉันยังต้องยิ้มต้อนรับพวกคุณอีกเหรอ? เยี่ยนจิงซวี่ คุณคิดว่าฉันเป็นคนโง่ แล้วยังประเมินตัวเองสูงเกินไปหรือเปล่า?»
«ประเมินตัวเองสูง?» เยี่ยนจิงซวี่ทวนคำสองคำนั้น พลางหัวเราะเบา ๆ «เซี่ยหราน หลายปีมานี้ฉันทำกับคุณไม่ดีหรือไง? กลางดึกคุณไอ ฉันก็ลุกขึ้นมาตบหลัง ต้มน้ำลูกแพร์ให้ คุณเป็นไข้ ฉันก็ดูแลทั้งคืนไม่ได้นอน คุณอยากกินอะไร ฉันก็หามาให้เสมอ อาหารสดนำเข้าที่ส่งมาทางอากาศเป็นลัง ๆ เสื้อผ้าสวย ๆ ที่เต็มตู้ กระเป๋า ฉันยังดีกับคุณไม่พออีกเหรอ? คุณควรจะมองฉันในแง่ดีบ้างไม่ใช่หรือไง?»
แววตาเซี่ยหรานไหววูบ
เรื่องพวกนั้น เยี่ยนจิงซวี่ทำจริง ๆ
เพราะอย่างนั้นเธอถึงไม่อยากเชื่อว่าเยี่ยนจิงซวี่จะนอกใจ
เธอกำหมัดแน่นไปทั้งตัวสั่นระริก «แล้วฉันไม่เคยทุ่มเทอะไรเลยหรือไง? แต่งงานกันมาสามปี ฉันดูแลทุกอย่างในบ้านอย่างเต็มที่ คุณย่าสุขภาพไม่ดี ฉันก็ไปนวดให้ทุกสัปดาห์ แม่สามีชอบไปสังสรรค์กับพวกคุณนาย ไปเล่นกีฬา ทุกครั้งฉันก็จัดการให้เรียบร้อยหมด ส่วนพี่สาวสามี ตอนท้องชอบดื่มน้ำแกงที่ฉันตุ๋นให้ ฉันก็เต็มใจตุ๋นแล้วส่งไปให้ทุกวัน หรือว่าพอแต่งงานกับคุณแล้ว ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เอาแต่นอนอยู่บ้านทุกวัน?»
แม้แต่งานครบรอบบริษัทเมื่อสัปดาห์ก่อน เซี่ยหรานก็เป็นคนจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่ผลที่ได้คือเขารังเกียจว่าเธออ้วน ดูไม่เหมาะจะพาออกงาน
ส่วนเขากลับพาเย่เสวี่ยอันไปร่วมงานครบรอบบริษัท
เธอคิดว่าพอพูดเรื่องเหล่านี้ เยี่ยนจิงซวี่จะเข้าใจว่าเธอก็ทุ่มเทเหมือนกัน และในชีวิตแต่งงานนี้เธอเองก็มีช่วงเวลาที่อึดอัดใจไม่น้อย
แต่เยี่ยนจิงซวี่กลับพูดเรียบ ๆ ว่า «ทั้งหมดนี้เป็นหน้าที่ของคุณ»
เซี่ยหรานยิ้ม ไม่รู้ว่าเพราะผิดหวังหรือใจสลาย «สิ่งที่คุณทำเรียกว่าทุ่มเท ส่วนสิ่งที่ฉันทำเป็นหน้าที่งั้นเหรอ? แล้วเรื่องที่ฉันพยายามตั้งท้องล่ะ? เดิมทีงานของฉันกำลังไปได้ดี แต่แม่สามียืนกรานให้ฉันกลับบ้านมามีลูก ฉันบอกว่าอยากค่อยเป็นค่อยไป แม่สามีก็เอาความกตัญญูมากดดันฉันไม่หยุด สุดท้ายฉันยอม ดื่มยาจีนมาตั้งสามปี แบบนี้ไม่นับว่าฉันทุ่มเทหรือไง?»
พอพูดถึงเรื่องมีลูก เยี่ยนจิงซวี่ก็เงยหน้าขึ้นมองเธอตรง ๆ ในที่สุด
เธอยืนอยู่ตรงนั้น ร่างอวบอ้วน มืออวบอ้วน ต้นขาก็อวบอ้วน มองแล้วเหมือนหมีตัวใหญ่...
ตอนแรกเขายังสงสารที่เซี่ยหรานต้องดื่มยาจีน แต่พอเธออ้วนขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เห็นเธอ เยี่ยนจิงซวี่กลับรู้สึกเอียนและรังเกียจ
เขาเองก็ไม่อยากคิดแบบนั้น อย่างไรเสียเธอก็เคยเป็นรักแรกที่ฝังใจ แต่ความรู้สึกต่อต้านในใจทำให้เวลาโอบกอดเซี่ยหราน เขาไม่รู้สึกใจเต้นแรงเหมือนตอนหนุ่มสาว ไม่รู้สึกถึงความสุขและความอิ่มเอมอีกต่อไป มีแต่คิดอยากรีบกอดเธอให้เสร็จ ๆ ไป จะได้ทำเป็นขอไปที
เมื่อผู้ชายไม่รู้สึกหวั่นไหวกับผู้หญิงคนหนึ่งอีกแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงความรับผิดชอบ แต่การทำตามความรับผิดชอบนั้นก็ชวนให้รู้สึกจืดชืดไร้รสชาติ
เยี่ยนจิงซวี่ไม่อยากหลอกตัวเองอีก และไม่อยากหลอกเธอต่อไป เขาหลุบตาลงแล้วเอ่ยว่า «คุณไม่ควรปล่อยให้ตัวเองอ้วนขนาดนี้»
คำพูดนั้นแทงลึกถึงก้นบึ้งหัวใจของเซี่ยหราน
รักแรกที่เคยส่องสว่างในใจ...สุดท้ายก็กลายเป็นรอยเลือดยุงบนผนัง