“ผู้บัญชาการคาร์เมน งานป้องกันเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว...”
“ดี ให้พวกพี่น้องตรวจสอบอีกครั้ง เดี๋ยวฉันตามไป...”
คาร์เมนยิ้มพลางไล่พวกอันธพาลออกไป ก่อนจะกลับเข้าห้องของตัวเอง
ทันทีที่ปิดประตู ความเข้มแข็งที่ฝืนประคองไว้ก็พังทลายลงในที่สุด
คาร์เมนพิงประตู หอบหายใจเฮือกใหญ่ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เมื่อครู่เขาเกือบตายจริง ๆ
เขารู้สึกได้ว่า ถ้าพูดผิดไปเพียงคำเดียว ฮอกลงมือแน่
แม้จะออกจากห้องทำงานของฮอกมาแล้ว เขาก็ยังไม่กล้าผ่อนคลายเส้นประสาทที่ขึงตึงอยู่ในหัว
เพราะรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีดวงตาที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งจับจ้องแผ่นหลัง รอให้เขาเผยพิรุธและ...หน้ากากออกมา
ในจิตสำนึกของคาร์เมน อวี้ยวนยังไม่ได้จากไป และนับตั้งแต่คาร์เมนออกจากห้องทำงานของฮอก เขาก็ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
อวี้ยวนรู้ดีว่าเมื่อครู่อันตรายเพียงใด เขาไม่อาจทำอะไรที่จะรบกวนคาร์เมนได้แม้แต่น้อย
แค่พลาดเพียงนิดเดียว หรือคาร์เมนแสดงท่าทีผิดปกติขึ้นมานิดหน่อย ก็อาจดึงดูดความสนใจของฮอกได้
ตอนนี้เมื่อสัมผัสได้ว่าคาร์เมนปลดปล่อยอารมณ์ออกมา อวี้ยวนจึงรู้ว่าชั่วคราวคงปลอดภัยแล้ว
แต่เขาก็ยังไม่พูด
เพียงรอเงียบ ๆ ให้คาร์เมนระบายความตึงเครียดในใจ รวมถึงปรับสภาพจิตใจและอารมณ์ของตัวเอง...
เนิ่นนาน...
ในที่สุดลมหายใจของคาร์เมนก็กลับมาเป็นปกติ หลังสูดหายใจลึกหลายครั้ง เขาจึงออกจากประตูไปนั่งบนเก้าอี้
แกร๊ก—
เขาจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง