พรสวรรค์ — สายตาเห็นโพรง (ทำให้จับสังเกตสิ่งต่าง ๆ และอ่านใจผู้คนได้ง่ายกว่าคนทั่วไป)
นี่คือพรสวรรค์ของคาร์เมน เขาอาศัยพรสวรรค์อันเป็นเอกลักษณ์นี้ฝ่าฟันวิกฤตครั้งแล้วครั้งเล่าจนมาถึงจุดนี้ได้
แม้จะตัดสินใจเชื่อการคาดเดาของเขาแล้ว
แต่อวี้ยวนก็ยังส่งข้อความไปหาหัวหน้าฝูง สั่งให้เตรียมพร้อมช่วยคาร์เมน
ทว่าเพิ่งส่งข้อความไปได้ไม่นาน เขาก็รีบสั่งให้หัวหน้าฝูงหยุดการเคลื่อนไหวทันที อย่าแสดงพิรุธใด ๆ
เพราะผ่านภาพที่ค่อย ๆ มืดลงในสายตาของคาร์เมน เขาเห็นแววประหลาดใจที่ยากจะสังเกตวาบผ่านดวงตาเย็นชาของฮอก
วินาทีถัดมา ฮอกก็โยนคาร์เมนลงกับพื้น
คาร์เมนได้สูดอากาศบริสุทธิ์อีกครั้ง มือกุมลำคอ หอบหายใจเฮือกใหญ่ติด ๆ กัน
สมองที่พร่าเลือนเพราะขาดออกซิเจนค่อย ๆ กลับมาแจ่มชัด
“ท่าน...ท่านผู้อำนวยการ...”
สีหน้าของคาร์เมนในตอนนี้สมจริงอย่างยิ่ง ทั้งหวาดกลัว งุนงง และตกตะลึง ล้วนฉายชัดอยู่บนใบหน้า
แต่ฮอกก้าวเข้ามาแล้ว วางเท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนอกของเขา ก่อนกดน้ำหนักลงอย่างแรง
คาร์เมนรู้สึกว่าซี่โครงแทบจะแตก หัวใจถูกบีบคั้นอย่างหนักจนพื้นที่ให้เต้นหดแคบลง ความรู้สึกเฉียดตายหวนกลับมาอีกครั้ง
“คาร์เมน ทำไมตอนอยู่สวนสัตว์ โซอี้ถึงจู่ ๆ สั่งให้นายไปเก็บซากผู้ถูกดัดแปลงเป็นจักรกล? พวกนายเป็นอะไรกัน?”
ฮอกโน้มตัวลง ดวงตาเหมือนหมาป่าจับจ้องคาร์เมน เขาถามอย่างจริงจัง
คาร์เมนออกแรงต้านแรงกดจากเท้าฮอกด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนอธิบายอย่างยากลำบาก “ท่านผู้อำนวยการ ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย! ผมเจอเธอแค่ครั้งเดียว ที่ห้องทำงานนี้เอง ตอนนั้นท่านก็อยู่ด้วย!”