“สามสิบ?” พ่อค้าแผงลอยขมวดคิ้ว บี้ก้นบุหรี่ดับกับพื้นข้างเท้า ก่อนกวาดตามองจางจวินสองสามครั้ง—ยังหนุ่ม เสื้อผ้าธรรมดา ดูไม่เหมือนนักสะสมมือฉมัง กลับคล้ายเด็กนักเรียนที่เพิ่งเริ่มสนใจหรือไม่ก็นักท่องเที่ยวขี้สงสัยมากกว่า
เหรียญละสามสิบหยวน ต้นทุนที่เขารับซื้อมาราคาเหรียญละ 5 หยวน ขายสิบเหรียญก็ได้กำไรสุทธิ 250 หยวนแล้ว ถึงจะเป็นเงินเล็กน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไร
ส่วนเรื่องเลือกน่ะหรือ?
เหรียญทองแดงเต็มแผงพวกนี้เป็นสินค้าคละที่เขารับซื้อมาเป็นชุด เขาตรวจดูอย่างละเอียดตั้งนานแล้วว่ามีของดีหลุดมาหรือเปล่า จึงไม่กลัวว่าจะถูกเลือกเอาของมีค่าไป
หนุ่มตรงหน้าก็แค่ลูกแกะตัวอ้วนที่รอให้เชือดเท่านั้น
“ได้! เห็นว่านายตั้งใจซื้อจริง ๆ งั้นสามสิบก็สามสิบ!” พ่อค้าตบมือฉาดอย่างไม่ลังเล “เลือกได้ตามสบาย!”
จางจวินเริ่มจากค่อย ๆ พลิกเหรียญทองแดงกองที่มีสัมผัสพลังแผ่วเบาบนแผง บางครั้งก็หยิบขึ้นมาส่องกับแสงแล้วส่ายหน้าวางลง
ที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ แม้เหรียญทองแดงเหล่านี้จะไม่มีราคา แต่กลับมีพลังวิญญาณแผ่วเบา พอมือซ้ายของเขาสัมผัส พลังวิญญาณก็ไหลจากปลายนิ้วเข้าสู่มิติของลูกแก้วมังกรอย่างรวดเร็ว กลายเป็นหมอกสีขาวจาง ๆ
เขาจึงค่อย ๆ เลือกอย่างละเอียด ถ่วงเวลาอยู่นาน ก่อนจะ
แกล้งเลือกเหรียญเงินสมัยราชวงศ์ชิงธรรมดา 6 เหรียญ สภาพพอใช้ได้ แต่ราคาไม่มีทางเกิน 30 หยวน
จากนั้นเขาทำเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นกระสอบใบนั้น แล้วชี้ไป “เถ้าแก่ ผมเลือกอันที่ถูกใจได้แค่ 6 เหรียญ ในกระสอบก็ราคาเดียวกันใช่ไหม? ผมขอเลือกเหรียญสภาพดีจากข้างในสักสองสามเหรียญด้วย”