บทที่ 11 เผือกร้อน
โยวเลี่ยนอนหมอบเงียบ ๆ อยู่บนพรมหน้าประตูห้องนอน ร่างหมาป่าสีเทาเงินสะท้อนแสงเย็นจาง ๆ ใต้แสงจันทร์
หูของเขากระดิกเป็นครั้งคราว คอยจับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนในห้อง เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่ได้ฝันร้ายและไม่ได้สะดุ้งตื่น เขาจึงวางคางลงบนอุ้งเท้าหน้าอีกครั้ง
เขานอนไม่หลับ ไม่ใช่เพราะไม่ง่วง—ในป่าเขาก็แทบไม่ได้นอนอยู่แล้ว แต่ด้วยสมรรถภาพร่างกายของเขา การอดนอนหลายวันไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่ ที่เขานอนไม่หลับเป็นเพราะแดนจิตกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงแบบที่ไม่เคยประสบมาก่อน
หลังจากเย่ถังป้อนเนื้อย่างให้สองมื้อ ค่าการพังทลายของพลังจิตเขาก็ลดจาก 84 เหลือ 77
เจ็ดแต้ม ผู้ปลอบประโลมระดับ A ที่กองทัพจัดให้เขา ต่อให้ลงมือปรับสมดุลอย่างละเอียดทั่วทั้งแดน ก็ลดได้เพียงสามถึงห้าแต้มเท่านั้น แถมยังต้องอาศัยความร่วมมือจากเขา ทั้งผ่อนคลายและเข้าสู่ภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่เย่ถังแค่ย่างเนื้อให้เขาสองมื้อ เขาไม่ต้องทำอะไรเลย แค่กินก็พอ
สิ่งที่เขายิ่งไม่เข้าใจคือพืชสีเขียวที่เธอหยิบออกมาเมื่อครู่—แคตนิป ดูเหมือนเธอจะเรียกมันแบบนั้น—เขาแค่ลองเคี้ยวไปหนึ่งกำเล็ก ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลังจากน้ำเลี้ยงเย็นสดชื่นไหลผ่านลำคอลงไป เขาก็รู้สึกราวกับมีมือนุ่มนวลลูบไล้ส่วนลึกในแดนจิต ปมจลาจลที่บิดพันกันเหล่านั้นคลายออกอย่างเงียบเชียบไปหลายจุด
เขาไม่ได้รู้สึกสบายเช่นนี้มานานแล้ว
ตั้งแต่อายุสิบสองปีที่ลงสนามรบ แดนจิตของเขาก็ถูกบั่นทอนจากการต่อสู้อันหนักหน่วงไม่หยุด ปมจลาจลสะสมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเส้นประสาทถูกมัดเป็นปมตายจำนวนนับไม่ถ้วน แค่ขยับก็เจ็บ