บทที่ 57 พี่โยวเลี่ย
เย่ถังยกแก้วน้ำมะนาวเคาะหน้าผากเขาเบา ๆ แก้วกระทบผิวดังใสกังวาน “คุณนี่โง่หรือเปล่า?”
เธอเงยหน้ามองดวงตาสีเทาอมฟ้าที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยของโยวเลี่ย “ฉันถามว่าคุณเต็มใจไหม ไม่ได้ให้คุณมานั่งคิดบัญชี ถ้าคุณไม่ชอบ ฉันก็ไม่เอาเขา”
สัมผัสเย็นเฉียบของแก้วไหลจากหน้าผากลงมา แต่โยวเลี่ยกลับรู้สึกว่าบริเวณที่ถูกแตะร้อนผ่าว รูม่านตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย มือที่ถือแก้วอยู่ถึงกับลืมประคองให้มั่น น้ำมะนาวเกือบกระฉอกออกมา
เธอพูดว่าอะไรนะ? ถ้าเขาไม่ชอบ เธอก็จะไม่เอา? สินสอดของชื่อเหิงกองอยู่ในอ้อมแขนเธอ เอกสารขอบทองเหล่านั้นหนาจนทำให้เพศเมียคนไหนในจักรวรรดิก็ตอบตกลงได้โดยไม่ลังเล แต่เธอกลับบอกว่า ขอเพียงเขาไม่เต็มใจ เธอก็จะส่งของกลับไป
เพศเมียในจักรวรรดิไม่ถามความเห็นสามีสัตว์ กฎหมายไม่ได้กำหนด ธรรมเนียมก็ไม่สนับสนุน สังคมทั้งสังคมต่างถือเป็นเรื่องปกติที่จะมองข้ามความรู้สึกของสัตว์เพศผู้
ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเห็นสัตว์เพศผู้มากมายเงียบงันและหม่นหมองหลังแต่งงาน และเตรียมใจไว้แล้วว่าสักวันต้องแบ่งปันความรักจากภรรยาให้สัตว์เพศผู้ตัวอื่น
แต่เย่ถังมอบสิทธิ์อย่างหนึ่งให้เขา สิทธิ์ที่เขาไม่เคยกล้าฝันถึง—สิทธิ์ปฏิเสธ นี่ไม่ใช่สิ่งที่กฎหมายกำหนด ไม่ใช่สิ่งที่ธรรมเนียมเรียกร้อง แต่เป็นสิ่งที่เธอมอบให้เขา เขาแต่งงานกับคนไม่ผิดจริง ๆ
ชื่อเหิงแทบขนพองระเบิดอารมณ์ตรงนั้น เขามองขนตาที่สั่นน้อย ๆ ของโยวเลี่ย แล้วมองสีหน้าจริงจังของเย่ถัง—เขารู้ชัดว่าเย่ถังไม่ได้พูดเล่น
ขอเพียงโยวเลี่ยพูดว่า “ไม่เต็มใจ” สักคำ สินสอดของเขา หนังสือรับรองการพ้นโทษจากเรือนจำ คลังสมบัติครึ่งหนึ่งที่เขาบินกลับไปขนมาจากบ้านเก่าทั้งคืน รวมถึงข้าวของทั้งหมดที่เขาหน้าด้านอ้อนวอนปู่จนได้มา ล้วนจะถูกส่งคืนไปยังบ้านเก่าของเผ่าจูเชวี่ย