บทที่ 61 แม้แต่จอมพลก็หนีไม้ขนไก่ไม่พ้น
จิ่งอิงเดินเข้ามาในทางเดินของเรือนจำหมายเลขศูนย์ วันนี้เธอสวมชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ผมขาวเกล้าขึ้นสูง ต่างหูหมุดรูปเขี้ยวเสือสีเงินสองข้างห้อยระย้าอยู่ที่ติ่งหู เธอก้าวเดินอย่างเชื่องช้า รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นโลหะดังเป็นจังหวะใสกังวาน
เมื่อเดินผ่านห้องสังเกตการณ์กลาง เธอยังพยักหน้าทักทายลู่อวี่ สีหน้าเปี่ยมเมตตาอ่อนโยนและเป็นมิตรอย่างยิ่ง ลู่อวี่ดันแว่นกรอบทองขึ้น ก่อนตอบรับอย่างนอบน้อม ทว่ารอยยิ้มตรงมุมปากกลับกดลงอย่างไรก็ไม่มิด
“ผู้คุมเย่ถัง ขอบคุณนะคะ” จิ่งอิงหยุดอยู่หน้าพื้นที่สังเกตการณ์หมายเลขหนึ่ง แล้วยื่นมือให้เย่ถังที่กำลังจัดรถเข็นอาหารอยู่ในทางเดิน ดวงตาสีอำพันของเธอหยีลงอย่างอ่อนโยน สีม่านตาของเธอเหมือนกับจิ่งเหยายามข่มขวัญผู้คนไม่มีผิด แต่เมื่ออยู่บนใบหน้าของเธอกลับดูเป็นมิตรเป็นพิเศษ
“ไม่เป็นไรค่ะ บริการประชาชนอยู่แล้ว” เย่ถังเช็ดมือก่อนยื่นไปจับ
สายตาของจิ่งอิงหยุดอยู่บนตัวเย่ถังครู่หนึ่ง มีแววพิจารณาและชื่นชมแบบผู้ใหญ่ที่มองคนรุ่นหลัง จากนั้นก็เหลือบผ่านไปยังไม้ขนไก่ที่เสียบอยู่บนรถเข็นอาหารของเธออย่างไม่ใส่ใจ
นั่นเป็นอุปกรณ์ทำความสะอาดที่เย่ถังค้นเจอในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ ขนหลากสีมัดรวมกันฟูฟ่อง ปกติใช้ปัดฝุ่นบนผนังกระจกของพื้นที่สังเกตการณ์ พอใช้เสร็จก็วางพาดไว้ข้างรถเข็น
“ผู้คุมเย่ถังคะ ฉันเห็นอุปกรณ์ในมือคุณแล้วดูเหมือนจะใช้ดีมากเลย” จิ่งอิงชี้ไปที่ไม้ขนไก่ น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ
เย่ถังก้มมองไม้ขนไก่ในมือตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองรอยยิ้มใจดีของจิ่งอิง สัญญาณเตือนภัยในหัวก็ดังลั่น