บทที่ 70 ตระกูลใหญ่มีเรื่องเด็ด
ชื่อเหิงนั่งอยู่ข้างเธอ ใช้ตะเกียบจิ้มเนื้อต้มจืดชืดในจานด้วยสีหน้าราวกับแบกทุกข์ไว้เต็มอก จิ้มอยู่นานกว่าจะคีบเข้าปาก เคี้ยวสองสามทีแล้วกลืนลงไป
เขานึกถึงเรื่องที่อัดอั้นมาหลายวัน วางตะเกียบลงแล้วถามว่า “คุณปู่ เผ่าวิหคชาดของเรามีวิชาลับอะไรที่ทำให้ตัวผู้ซึ่งพลังสายเลือดแข็งแกร่งกว่าตัวเมียตั้งท้องเองได้หรือเปล่า?”
“พรวด—” ชื่อสงแทบพ่นสารอาหารออกมา คิ้วสีดอกเลาของเขาแทบจะลอยขึ้นไปถึงไรผม “พูดเหลวไหลอะไร! ตามกฎแห่งสวรรค์และผืนดิน ฝ่ายที่มีสายเลือดอ่อนแอกว่าต้องเป็นฝ่ายตั้งท้อง จะมีวิชาลับแบบนั้นได้ยังไง!”
เขาคว้าผ้าเช็ดปากมาเช็ดริมฝีปาก หยดสารอาหารสีน้ำตาลเข้มยังติดอยู่บนหนวดเครา ทั้งโกรธทั้งขำ “ออกไปข้างนอกอย่าบอกใครว่าเป็นหลานของชื่อสงนะ ถ้าพูดออกไปคนอื่นได้หัวเราะเยาะกันพอดี”
ชื่อเหิงเล่าเรื่องที่พบแม่ลูกไป๋เจียนเจียในห้างเมื่อหลายวันก่อนอย่างละเอียด ตั้งแต่ไป๋จิ่นขวางทางหาเรื่อง เย่ถังด่าว่าเขา “ไก่ขนหลากสี” ไปจนถึงตอนที่เขาพบว่าตัวเองไม่ได้มีหน้าตาเหมือนไป๋จิ่นซึ่งมีแม่คนเดียวกัน และไม่น่าจะฟักออกมาจากพ่อของตัวเองได้ ก่อนที่พวกเขาจะกลับมาถามคุณปู่ด้วยความข้องใจสุดขีด
พอเล่าถึงตอนที่เย่ถังด่าว่า “ไก่ขนหลากสี” ชื่อสงก็ตบโต๊ะดังปัง “ด่าได้ดี! ฉันไม่ชอบไอ้ตัวขนหลากสีนั่นมานานแล้ว ดูไม่เข้าพวกเอาเสียเลย!” ด่าเสร็จก็เร่งให้ชื่อเหิงเล่าต่อ
“คุณปู่” ชื่อเหิงโน้มตัวไปข้างหน้า ลดเสียงลงเหมือนกำลังวางแผนเรื่องใหญ่ระดับประเทศ “ตอนนั้นพ่อเคยมาขอวิชาลับอะไรจากคุณปู่หรือเปล่า แล้วคุณปู่แอบให้พ่อไป พ่อถึงได้ฟักผมออกมา? บอกผมได้นะ ผมไม่บอกใครหรอก”
“ไม่มี!” ขมับของชื่อสงเต้นตุบ ๆ อยู่หลายครั้ง เสียงสูงขึ้นไปอีกระดับ “ตอนนั้นพ่อแกตั้งท้องแกตามธรรมชาติ! จะมีวิชาลับอะไร แกคิดว่าเผ่าวิหคชาดเป็นร้านขายยาหรือไง?”