บทที่ 44 ส่งอาหารด้วยความรู้สึกผิด
“ไอ้โง่”
เสียงของโยวเลี่ยลอยเอื่อย ๆ มาจากทางสนามหญ้า ไม่ดังไม่เบา พอดีให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นได้ยินชัดถ้อยชัดคำ
เขายังคงหมอบอยู่บนพื้นหญ้า แสงแดดแผดเผาขนสีเทาเงินจนอบอุ่น หางสะบัดอย่างเกียจคร้านหนึ่งครั้ง ดวงตาสีเทาอมฟ้าสะท้อนภาพเปลวไฟที่ลุกโชนทั่วฟ้า สีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังบอกว่า “ฉันรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้”
ชื่อเหิงก้มคำนับเก้าสิบองศาอย่างฉับพลัน ท่าทางรวดเร็วจนเกือบเหวี่ยงตัวเองล้ม “คุณหัวหน้าเรือนจำตัวน้อย ผมผิดไปแล้ว! ขอโทษครับ!” เขามักยอมรับผิดอย่างเป็นระเบียบมาตลอด เพราะก่อเรื่องมาตั้งแต่เด็ก ขั้นตอนการขอโทษจึงฝังอยู่ในความทรงจำของกล้ามเนื้อไปแล้ว
เริ่มจากคำนับ จากนั้นยอมรับผิด แล้วค่อยรอให้อีกฝ่ายหายโกรธ—ท่าชุดนี้เขาฝึกต่อหน้าคุณปู่มานับครั้งไม่ถ้วน คล่องแคล่วราวกับเป็นลมหายใจ
เย่ถังเดินเอื่อย ๆ ไปหยุดหน้าเตาที่ไหม้เกรียมจนกลายเป็นถ่าน ก้มมองต้นหอมไม่กี่ต้นที่ไหม้ดำเป็นแท่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าชวนให้คนมองรู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง “นกเพลิงตัวน้อย บอกมาสิว่าจะจัดการยังไงดี”
“ผมชดใช้เอง!” ชื่อเหิงยืดอก น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด “เท่าไหร่ผมก็จ่าย! จ่ายเป็นสองเท่า! ไม่สิ สิบเท่า!”
“แต่ว่า...” เย่ถังลากเสียงยาว สายตาเหลือบไปทางเดิน “วันนี้ท่านจอมพลกับคนอื่น ๆ จะกินอะไรกันล่ะ? คุณเผาส่วนของพวกเขาหมดแล้วนะ”
อกของชื่อเหิงยุบลงให้เห็นชัด เขาอ้าปาก สมองคำนวณอย่างรวดเร็ว—ซี่โครงแกะย่างของจิ่งเหยา ไม่เหลือแล้ว; เนื้อสันในเปรี้ยวหวานของหานโจว ไม่เหลือแล้ว; หอยนางรมอบกระเทียมของชางหมิง ไม่เหลือแล้ว; อาหารมื้อพิเศษที่หลิงโส่วเพิ่งอุตส่าห์ต่อรองมาได้ ก็ไม่เหลือแล้ว; เค้กกับไอศกรีมของตัวเอง ละลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมด สิ่งที่เขาเผาไม่ใช่ห้องครัว แต่เป็นมื้อกลางวันของกำลังรบระดับแนวหน้าของจักรวรรดิ พอนึกได้ ขนตรงหางก็พองชี้ขึ้นมา
“ผม...” ชื่อเหิงพูดติดอ่าง
“วันนี้ท่านจอมพลกับคนอื่น ๆ คงได้กินแต่สารอาหารแล้วล่ะ” เย่ถังพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง ราวกับกำลังประกาศว่าวันนี้อากาศดี จากนั้นก็หยิบสารอาหารที่กองทัพจัดส่งมาให้เต็มลังออกจากมิติ