บทที่ 43 นี่มันอุบัติเหตุนะ คุณเชื่อไหม?
เย่ถังหลับสนิทเป็นพิเศษ วันก่อนทั้งต้องแสดงละคร ทั้งคิดบัญชี ทั้งห้ามทัพ ใช้เรี่ยวแรงพอ ๆ กับตอนที่เธอทำงานล่วงเวลาติดกันสามวันที่ดาวสีน้ำเงิน
พอเธองัวเงียตื่นขึ้นมา แสงแดดก็ลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านเข้ามาแล้ว วาดแถบสีทองระยิบระยับลงบนผ้าปูที่นอนหลายเส้น
เธอพลิกตัว แล้วหยิบสมองกลใต้หมอนออกมาตามความเคยชิน ก่อนจะปัดหน้าจอส่ง ๆ ทั้งที่ยังลืมตาได้ไม่เต็มที่—ทันใดนั้น ร่างทั้งร่างก็เด้งผึงขึ้นจากเตียงราวกับถูกไฟช็อต
ยอดเงินในบัญชีมีเลขศูนย์เพิ่มขึ้นมาอีกยาวเหยียด เธอขยี้ตาแรง ๆ แล้วนับใหม่อีกครั้ง
หลักหน่วย หลักสิบ หลักร้อย หลักพัน หลักหมื่น หลักแสน หลักล้าน หลักสิบล้าน—สิบล้านเหรียญดารา ผู้โอนคือลู่อวี่ ส่วนหมายเหตุเขียนไว้ว่า: เผ่าจูเชวี่ยมอบให้ด้วยความเคารพ เป็นของตอบแทน
เย่ถังประคองสมองกลไว้ สมองที่เพิ่งตื่นยังทำงานไม่เต็มที่ จึงพึมพำออกมาว่า “ที่แท้นกเพลิงตัวน้อยนี่ก็มีราคาขนาดนี้เลย…”
ทันทีที่เสียงของเธอจบลง ก็มีเสียงหายใจทางจมูกเบาแสนเบาแทบไม่ได้ยินดังมาจากปลายเตียง เย่ถังหันไปมองตามเสียง
โยวเลี่ยกำลังหมอบอยู่บนพรมปลายเตียงในร่างสัตว์ ขนสีเงินอมเทาของเขาสะท้อนแสงยามเช้าเป็นประกายเย็นเยียบ
ดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่นั้นจับจ้องเธอไม่กะพริบ แววตาเต็มไปด้วยความน้อยใจที่ยากจะอธิบาย
“เพิ่งเช้าก็เริ่มคิดถึงสัตว์เพศผู้ตัวอื่นแล้วเหรอ?” น้ำเสียงของเขาแหบต่ำ ปนความเกียจคร้านแบบคนเพิ่งตื่น คำพูดฟังดูเรียบเฉย แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความน้อยใจ
“ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น” เย่ถังรีบพลิกหน้าจอสมองกลหันไปทางเขา ราวกับพนักงานที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาแล้วรีบพิสูจน์ความบริสุทธิ์กับหัวหน้า “คือว่า เผ่าจูเชวี่ยโอนเงินให้ฉันสิบล้าน บอกว่าเป็นของตอบแทน คุณดูสิ ลู่อวี่เป็นคนโอน มีหมายเหตุเขียนไว้ด้วย”