บทที่ 13 ยาต้องห้าม?
ห้องสังเกตการณ์กลางตั้งอยู่บนชั้นบนสุดของอาคารหลักในเรือนจำหมายเลขศูนย์ ผนังโค้งทั้งแถบถูกดัดแปลงเป็นจอเฝ้าระวังภาพสามมิติ หน้าจอแยกนับร้อยช่องแสดงภาพทุกซอกทุกมุมของเขตสังเกตการณ์ทั้งห้าแบบเรียลไทม์
กลิ่นหอมขมอ่อน ๆ ของกาแฟอบอวลอยู่ในอากาศ ลู่อวี่นั่งอยู่หน้าแผงควบคุม มือประคองกาแฟร้อนที่เพิ่งชงเสร็จ เตรียมเริ่มตรวจตราตามปกติในช่วงเช้าของวันนี้
สายตาของเขากวาดไปยังเขตสังเกตการณ์หมายเลขห้าอย่างเคยชินก่อนเป็นอันดับแรก—สระน้ำของชางหมิง ตลอดสิบเอ็ดวันที่ผ่านมา ภาพนี้แทบไม่เปลี่ยนแปลงเลย ผืนน้ำลึกมืด ร่างพร่าเลือนที่จมอยู่ใต้น้ำโดยไม่ขยับเขยื้อน และข้อมูลสัญญาณชีพที่คงที่แต่ลดต่ำลงอย่างต่อเนื่อง
ทุกเช้าที่เห็นภาพนี้ เขาจะคำนวณในใจซ้ำ ๆ ว่าเหลืออีกกี่วัน ปอดของเผ่ามนุษย์เงือกกลั้นหายใจได้นานที่สุดสิบสี่วัน หากเกินกำหนดนั้น เนื้อเยื่อจะเสียหายจนไม่อาจฟื้นคืน
เขาส่งรายงานไปยังกองทัพถึงสามฉบับเพื่อร้องขอให้เข้าแทรกแซงโดยบังคับแล้ว แต่คำตอบจากกองทัพมีเพียง “รออีกหน่อย ราชวงศ์ไห่หยวนไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก”
ลู่อวี่ยกถ้วยกาแฟขึ้นจรดริมฝีปาก สายตากวาดผ่านภาพสดจากเขตสังเกตการณ์หมายเลขห้าอย่างไม่ตั้งใจ แล้วร่างทั้งร่างก็แข็งค้าง
ในภาพมีร่างเล็กบอบบางในเครื่องแบบผู้คุมเรือนจำสีน้ำเงินเข้มยืนอยู่ริมสระ มือกำแท่งโลหะยาวเกินเหตุไว้แน่น ปลายแท่งมีถุงตาข่ายผูกติดอยู่—เป็นสวิงแบบที่ชาวบ้านใช้ช้อนปลาในลำธารน้ำตื้น
และถุงตาข่ายนั้นก็ครอบร่างของชางหมิงไว้อย่างมิดชิด ชางหมิงคือหนึ่งในสามผู้มีพลังระดับเอสเอสของจักรวรรดิ ทั้งยังเป็นผู้สืบทอดอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์ไห่หยวนและผู้ครองแดนทะเลลึกอย่างแท้จริง เย่ถังโน้มตัวไปข้างหน้า ถีบพื้นด้วยเท้าทั้งสองจนใบหน้าแดงก่ำ ออกแรงลากชางหมิงขึ้นฝั่งราวกับกำลังลากปลาซาร์ดีนทั้งอวน