บทที่ 48 รวยแล้ว รวยแล้ว
เย่ถังนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ต้นไม้เก่าในลานบ้าน มือประคองสมองกลไว้ บนหน้าจอมีแจ้งเตือนเงินเข้าจำนวนห้าหมื่นเหรียญดาราปรากฏอยู่อย่างเงียบงัน — หมายเหตุ: เรือนจำหมายเลขศูนย์ จ่ายเงินเดือน ปลายนิ้วของเธอลอยค้างอยู่เหนือชุดตัวเลขนั้น นับไปนับมาถึงสามรอบ มุมปากก็ยกขึ้นจนหุบไม่ลง
ในบัญชีมีเงินเก็บระดับหลายสิบล้านอยู่ก่อนแล้ว ทั้งสิบล้านของชื่อสง หนึ่งล้านของจิ่งเหยา หนึ่งล้านของหานโจว หนึ่งล้านของชื่อเหิง สองล้านของชางหมิง แล้วยังมี “ค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจ” หนึ่งล้านสี่แสนของเสอชิง ทุกก้อนล้วนมากกว่าห้าหมื่นนี้ทั้งนั้น แต่เงินห้าหมื่นนี้ไม่เหมือนกัน
นี่คือเงินเดือนก้อนแรกที่เธอหามาได้ด้วยตัวเอง — ไปทำงานตรงเวลา ตั้งใจทำอาหาร ดูแลเจ้าเหมียวขนฟูระดับสุดยอดห้าตัวของจักรวรรดิ ทำงานอย่างขยันขันแข็งครบหนึ่งเดือน จึงได้เงินเดือนก้อนแรกมาอยู่ในมือ
ชาติที่แล้วเธอเคยได้เงินเดือนมาไม่รู้กี่ครั้ง แต่ทุกครั้งต้องแบ่งส่วนหนึ่งจ่ายค่าเช่าบ้าน จ่ายยอดซื้อก่อนจ่ายทีหลัง และจ่ายค่ารถไฟใต้ดินที่เบียดคนจนแบนราวกับกระดาษในช่วงเวลาเร่งด่วนทั้งเช้าและเย็น พอถึงสิ้นเดือนก็แทบไม่เหลือสักแดง แต่เงินห้าหมื่นนี้เป็นของเธอทั้งหมด เงินเดือนหนึ่งเดือนที่เธอเขียนโค้ดอยู่บนดาวสีน้ำเงินมาถึงเจ็ดปีก็ยังไม่เคยได้มา กลับได้ในเดือนแรกที่มาอยู่โลกสัตว์แห่งนี้
“ฮิ ๆ” เย่ถังกอดสมองกลหัวเราะอย่างมีความสุข
จู่ ๆ สมองกลก็สั่นขึ้นมา มีข้อความเข้ารหัสจากลู่อวี่เด้งขึ้นมา อารมณ์ของเธอกำลังดี จึงกดเปิดตามสบาย ภาพเสมือนของลู่อวี่ปรากฏบนหน้าจอ — ยังคงสวมเสื้อเชิ้ตเครื่องแบบสีขาว ใส่แว่นกรอบทอง และมีเขากวางเปล่งประกายอ่อนโยนอยู่ใต้แสงไฟในห้องทำงานเหมือนเคย
แต่สีหน้าของเขาเคร่งขรึมกว่าปกติเล็กน้อย ระหว่างคิ้วมีรอยย่นบาง ๆ ซึ่งเป็นปฏิกิริยาติดตัวเวลาเจอปัญหายุ่งยาก
“ผู้คุมเย่ ช่วยไปสถาบันวิจัยจักรวรรดิกับผมสักเที่ยวได้ไหม”
“มีอะไรหรือคะ คุณลู่” เย่ถังยังไม่ทันได้แบ่งปันความยินดีเรื่องเงินเดือนกับเขา ก็ถูกน้ำเสียงเป็นการเป็นงานของอีกฝ่ายดึงกลับมาเสียก่อน
“แคตนิปมีปัญหา ต้องรอให้คุณมาถึงแล้วค่อยประเมินสถานการณ์”